ಹಳೆಯ ಕೊಳಲೊಳಗೆ ಹೊಸ ಉಸಿರು

ಯಾಕ್ ಧಾಳಿ

2012-01-26T01:04:00.000-08:00

2011ರ ಜೂನ್ ನಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲ ರೂಪಿನ್ ಪಾಸ್ ಎಂಬ ಹಿಮಾಲಯನ್ ಟ್ರೆಕ್ ಗೆ ಹೋದಾಗ ನಡೆದ ಘಟನೆ... ಉತ್ತರಾಖಂಡದ ದೌಲಾದಿಂದ 5 ದಿನ ಸತತವಾಗಿ ಹಿಮಾಲಯದ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿ ಬಹಳ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ರೂಪಿನ್ ಪಾಸ್ (15,250 feet altitude) ಅನ್ನು ದಾಟಿ ಹಿಮಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದ ರೌಂತಿಗಢ್ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗಿದೆವು. ರೂಪಿನ್ ಪಾಸ್-ನ ಕೊನೆಯ ಏರನ್ನು ಏರಿದ ಕ್ಷಣಗಳು ಮಾತ್ರ ಬಹಳ ಭಯಾನಕವಾಗಿದ್ದವು. ಸ್ವಲ್ಪ ಎಡವಿದರೂ ಕಾಲು ಜಾರಿ ನೀವು ಎಂದೂ ಯಾರೂ ಹುಡುಕಲಾಗದ ಕಂದಕಕ್ಕೆ ಜಾರಿ ಬೀಳುತ್ತೀರಿ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಕಥೆ ಮುಕ್ತಾಯವಾದಂತೆ !!!

ಯಾವ ಚಾರಣವಾದರೂ ಸರಿ, ಒಮ್ಮೆ ಪರ್ವತದ ಏರನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ತಿರುಗಿ ಇಳಿಯುವಾಗ, ಅಂತೂ ಕಷ್ಟದ ಚಾರಣ ಮುಗಿಯಿತೆಂದು ನೀವು ಅತಿ ನಿರಾಳರಾಗಿರುತ್ತೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಕಾಲುಗಳು ಬಳಲಿ ಸೋತು ಶಕ್ತಿಹೀನವಾಗಿ ಜೋಲುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಕೆಳಗೆ ಮುಟ್ಟಿ ನಿಮ್ಮ ವಾಹನವನ್ನೋ ಇಲ್ಲ ಮುಂದಿನ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಅನ್ನೋ ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಸಾಕು ಎಂಬ ತುಡಿತ ಮನದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿನ ಕೃಷ್ಣ, ಮಿಥುನ್, ಸಂದೀಪ್ (ಚಿಕ್ ಹುಡುಗ), ಅರುಣ್, ರಸೂಲ್ ಹಾಗೂ ಇತರ ಚಾರಣಿಗರು ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ಏನೇನೋ ಹರಟುತ್ತಾ ರೂಪಿನ್ ಪಾಸಿನ ಪರ್ವತದ ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಹಿಮ ಕರಗಿದ ಪರ್ವತಗಳ ಮೈಮೇಲೆ ತೆಳ್ಳನೆಯ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನ ಹೊದಿಕೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಬಹುದೂರದವರೆಗಿನ ದೃಶ್ಯಗಳು ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ಹಿಮಾಲಯದ ಹುಲ್ಲಿನಿಂದಾವೃತವಾದ ಬೆಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಯಾಕ್ ಮೃಗಗಳು ಗೋಚರಿಸುವದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಆದ್ದರಿಂದ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೆಡೆಗೇ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದ 2 ಬೃಹತ್ ಯಾಕ್ ಮೃಗಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೂ ನಮಗೆ ಅದು ಅಂಥಹಾ ವಿಶೇಷವೆಂದೆನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇ ನಮ್ಮ ಸಹಚಾರಣಿಗರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನಮಗೆ "ಹೇ ..ಹೇ... ಓಡ್ರೋ... ಓಡ್ರೋ... ಯಾಕ್ ನಮ್ಮ್ ಕಡೇನೇ ಓಡಿ ಬರ್ತಾ ಇದೆ ಕಣ್ರೋ...!!!" ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ ನಮ್ಮೆಡೆಗೆ ಓಡಿ ಬರುತ್ತಿರುವ ಗೆಳೆಯರು ಕಂಡರು... ಅವರ ಹಿಂದೆ ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಯಾಕ್ ಗಳನ್ನ ನೋಡಿ ನಾವೂ ಕಿತ್ತಾಬಿದ್ದು ಇರುವ ಒಂದೇ ಕಾಲುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಓಡಿದೆವು... ಆದರೆ ಎಲ್ಲೆಂದು ಓಡುವದು? ಒಂದೆಡೆ ಕಡಿದಾದ ಪ್ರಪಾತ. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ನಮ್ಮಿಂದ ಹತ್ತಲಾಗದ ಬೆಟ್ಟ.!!!

ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪದರಲ್ಲೇ ಕುರಿಕಾಯುವ ಕುರುಬರು ಛಳಿಗಾಲಕ್ಕೆಂದು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕಲ್ಲಿನ ಮನೆಯೊಂದು ಸಿಕ್ಕಿತು. ನಾನು ಅದರಲ್ಲಿ ಹೊಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಅಟ್ಟಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಯಾಕ್ ಓಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಒಂದೇ ಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿ ಇತ್ತು !!!! ಕೂಡಲೇ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲನ್ನು ಆ ಯಾಕ್ ಕಡೆಗೆ ಎಸೆದೆ. ಏನಾಯಿತೋ ಏನೊ, ಹತ್ತಾರು ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಅಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಎರಡೂ ಯಾಕ್ ಗಳು ನಾವು ಮುಂದೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿದ್ದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಓಡಿದವು.

ಮರುಜೀವ ಸಿಕ್ಕಂತಾದ ನಾವೆಲ್ಲ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ನಾವೆಲ್ಲ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಯಾಕ್ ಗಳು ಎಲ್ಲಿ ಹೋದವೆಂದು ನೋಡಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಹೋದೆವು. ಆದರೆ ದಿಬ್ಬದ ಆಚೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಅವುಗಳು ಮತ್ತೆ ವಿರುದ್ಧ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೆಡೆಗೆ ಓಡಿಬರಲಾರಂಭಿಸಿದವು !!! ನಾವೆಲ್ಲಾ ಕೈನಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲುಗಳು, ನಮ್ಮ ಚಾರಣದ ಕೋಲುಗಳನ್ನ ಎತ್ತಿತೋರಿಸುತ್ತಾ ಪುರಾತನಕಾಲದ ಸೈನಿಕರಂತೆ "ಹೋಯ್ ಹೋಯ್ ಹೋಯ್ ಹೋಯ್" ಎಂದು ಭಯ-ರುದ್ರಾವೇಷದಲ್ಲಿ ಕಿರುಚತೊಡಗಿದೆವು...!!! ಆದರೂ ಆ ಯಾಕ್ ಗಳು ಏನೂ ಹೆದರದೆ ನಮ್ಮನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದವು...

ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗೇ ಇದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ!. ನಮ್ಮ ಕಿರುಚಾಟವನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಮ್ಮ ಗೈಡ್ ದೂರದಿಂದ ತಿರುಗಿ ಓಡಿಬಂದು ಎರಡೂ ಯಾಕ್ ಗಳನ್ನು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆಡೆಗೆ ಓಡಿಸಿದ..

ನಮ್ಮ ಗೈಡ್ ಹೇಳಿದ್ದು, "ಇಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಯವರು ಯಾಕ್ ಗಳಿಗೆ ತಿನ್ನಲು ಉಪ್ಪನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಉಪ್ಪು ಎಂದರೆ ಅವಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವು ನಿಮ್ಮೆಡೆಗೆ ಓಡಿಬಂದಿರಬೇಕು" ಎಂದು. ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ಕಾರಣ ಸಮಂಜಸವಾದರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವದು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆ ದಿನ ಯಾಕ್ ಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಅರ್ಥಾತ್ ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡೇ ಬಂದಿದ್ದವು ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ. ಯಾಕೆಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಕಡಿದಾದ ಇಳಿಜಾರು ಪರ್ವತಗಳ ಕಾಲುಹಾದಿಯಲ್ಲಿ, ಬೇಡವಾಗಿದ್ದ ಯಾಕ್ ನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಭಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಕಡೆಗೆ ತೆರಳಿದೆವು.... ಇಂದಿಗೂ ಆ ಘಟನೆಯನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಯುಧಗಳಿಲ್ಲದ ಮನುಷ್ಯ ಎಷ್ಟು ನಿಸ್ಸಹಾಯಕ ಎಂಬುದು ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ...

ಯೋಗಾಚಾರ್ಯ ಬಿ ಕೆ ಎಸ್ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್

2011-11-12T04:21:00.001-08:00

ಯೋಗಾಚಾರ್ಯ ಬಿ ಕೆ ಎಸ್ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್ ... ಇವರ ಬಗ್ಗೆ ನಾನೇನೂ ಹೊಸದಾಗಿ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ... ಕೆಲದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಪುಣೆ ನಗರಿಗೆ ಹೊಸ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದನಂತರ ಪುಣೆಯಲ್ಲಿರುವ “ರಮಾಮಣಿ ಯೋಗ ಕೇಂದ್ರ”ಕ್ಕೆ ಯೋಗ ಕಲಿಯಲು ಸೇರಿಕೊಂಡೆ.

ಇದರ ಸ್ಥಾಪಕರು ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧ ಯೋಗಾಚಾರ್ಯ ಬಿ ಕೆ ಎಸ್ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್ ಅವರು. ಅವರು ಎಲ್ಲರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಗುರೂಜಿಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲ ಯೋಗಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗಿನ ದೇವರೇ ಅವರು. ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ ಬಂದುನಿಂತರೆ ಸಿಂಹವೇ ನಿಮ್ಮ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತು ಘರ್ಜಿಸುತ್ತಿದೆಯೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ!!!. ಅಂಥಹಅಜಾನುಬಾಹು ಶಾರೀರ ಹಾಗೂ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಅವರದು. ವಯಸ್ಸು 93 ಆದರೂ ಪ್ರತೀದಿನ 3-4 ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಯೋಗಭ್ಯಾಸನಡೆಸಿಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ರಮಾಮಣಿ ಯೋಗ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ನೀವು ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಗುರೂಜಿಯವರ ಅನೇಕ ಯೋಗಾಸನಗಳ ಭಂಗಿಯ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೀರಿ.ಒಳಗೆ ಹೋದಂತೆ ಅವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಸಾವಿರಾರು ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಣಬಹುದು.ಯೋಗದ ಕ್ಲಾಸಿಗೆಂದು ಇರುವ ಹಾಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಗುರೂಜಿಯವರ ಎಲ್ಲ ಯೋಗ ಭಂಗಿಗಳ ಚಿತ್ರಪಟಗಳು ಇವೆ.ನಿಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಯೋಗಸಂಬಂಧ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ಕೊಂಡು ಓದಬಹುದು. ಯೋಗಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಇತರೆದೇಶದವರೇ ಹೆಚ್ಚು.

ವರ್ಷದಲ್ಲಿ 5 ಸಲ ಅವರು ಯೋಗದ ಬಗ್ಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನುಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಗಳಿಗಿಂತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೇ ಜಾಸ್ತಿ. ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಗುರುವಿನ ಲಕ್ಷಣವೆಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಯೋಗದ ವಿವಿಧ ಅಂಗಗಳುಯಾವುವು, ಅವುಗಳನ್ನು ಶಿಸ್ತುಬದ್ಧವಾಗಿ ಹೇಗೆ ಅಭ್ಯಸಿಸಬೇಕು ಮುಂತಾದುವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಮಾತಿನಲ್ಲಿಯೇ ನೀವು ಕೇಳಬೇಕು. ಅವರ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತರೆ ನಿಮಗಿರುವ ಅನೇಕಾನೇಕ ಯೋಗದ ಮೇಲಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮತ್ತು ಅನುಮಾನಗಳು ಮಾಯವಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಮೊನ್ನೆ ಅವರು ಪತಂಜಲಿ ಯೋಗಸೂತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನೀಡಿದ 2ಗಂಟೆಗಳ ಭಾಷಣವನ್ನು ಕೇಳಿಯೋಗಕೇಂದ್ರದ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ದಂಗಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಒಂದು ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಂದು ಜೀವಮಾನದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಜ್ನಾನವನ್ನು ಗಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಎಂದು.

ಗುರೂಜಿಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಬರೆದರೂ ಕಡಿಮೆಯೇ. ಯೋಗದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡು ಮಾಡುವ ದಂಧೆಗೆ ಇಳಿದಿರುವ ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇಂಥಹ ಮಹಾನ್ ಗುರುಗಳು ಪ್ರಂಪಂಚದಲ್ಲಿ ಸಿಗುವದೇ ವಿರಳ..

ಇಂಥಹ ಯೋಗಾಚಾರ್ಯರನ್ನು ನೋಡುವ ಅವರ ಯೋಗಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ನನ್ನ ಜೀವನದ ಮಹಾನ್ ಭಾಗ್ಯದ ವಿಚಾರ.

Places to visit near Sirsi and Yellapur, Karnataka

2011-10-17T07:27:00.000-07:00

Tourist Places Near Yellapura, Karnataka :

1) Satoddi Falls & Kodasalli Dam backwaters : 25km from Yellapur

http://www.dreamroutes.org/western/satoddifalls.html
Ultimate place !!! You have to take a private taxi from yellapur.

2) Magod Falls & Jenakallu gudda Sunset view Point: 17km from Yellapur

http://www.dreamroutes.org/western/magodfalls.html

3) KaveDeekere Lake: 5km from Yellapur.

On the way to magod falls.Its a wonderfull huge lake. Dont miss it.

Banana County (http://www.bananacountyresort.com)

Tourist Places Near Sirsi, Karnataka :

1) Shivagange Falls: 45km from Sirsi.

http://www.karnatakaholidays.com/shivaganga-falls.php

2) Unchalli Falls: 30km from Sirsi.

http://www.dreamroutes.org/western/unchallifalls.html

3) Yana: 45km from Sirsi.

http://www.dreamroutes.org/western/yana.html

4) BuruDe Falls : 55km from Sirsi(via Siddapur).

http://www.dreamroutes.org/western/burudefalls.html

5) Marikamba Temple sirsi:
6) Sahasralinga.: 17km from Sirsi.(on the way to Yellapur)
http://www.dreamroutes.org/western/sahasralinga.html

More details in Sirsi Travel guide:
Visitsirsi.com
http://karnatakatourism.org/Natural_Cascading_magodfalls_sleep.htm

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೇಕೆ ಓಡಿ ಬರುವೆ ನಾ

2011-06-14T18:13:00.000-07:00

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೇಕೆ ಓಡಿ ಬರುವೆ ನಾ
ನಿನ್ನಾ ಮಡಿಲಿಗೆ,

ಮರೆತಿದ್ದೆ ನಿನ್ನಾ ತಣ್ಣೀರಿನ
ಪ್ರೀತಿಯ ಸ್ಪರ್ಶ,
ಅದೆಲ್ಲಿ ಕಳೆದಿದ್ದೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಾಡಿದ
ಉಸಿರಿನ ಪುಳಕ,
ಕಳೆದಿದ್ದೆ ನೀಲಾಬಾನಿನ
ತಂಪನೆಯ ನೋಟ,
ಮರೆತಿದ್ದೆ ದಟ್ಟಾರಣ್ಯದ
ಹಕ್ಕಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ ನಾದ,

ಕಾಣದ ದಾರಿಗೆ,
ಗುರಿಯಿರದ ಬದುಕಿಗೆ,
ಹುಚ್ಚು ಓಟದ ಮನಕೆ,
ಜೀವ ನೀಡಲು ಕೈ
ಎಳೆದು ಕರೆಯುವೆ ನೀ,

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೇಕೆ ಓಡಿ ಬರುವೆ ನಾ
ಓ ಹಿಮಾಲಯವೇ ನಿನ್ನಾ ಮಡಿಲಿಗೆ,
ತಬ್ಬಲಿಯ ಮಗುವಿನಂತೆ...

ಒಳಪ್ಯಾಡ್ಲ ಸೈಕಲ್ಲು

2011-05-10T10:34:00.000-07:00

ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಕ್ಕಳ ಸೈಕಲ್ ನ ಕಥೆಗಳು ಯಾವತ್ತೂ ರೋಚಕ. (ಈಗ ನೇರವಾಗಿ ಬೈಕು ಏರುತ್ತಾರೆ ಬಿಡಿ...) ಇದು ಸುಮಾರು 1990 ರ ನಂತರದ ಕಥೆ.ನಮ್ಮ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಮನೆಗಳಲ್ಲೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದ 24 ಇಂಚಿನ ಹೀರೋ ಸೈಕಲ್ಲನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಓಡಿಸುವದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ಮಾತಾಗಿತ್ತು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಂದನೆಯ ಕ್ಲಾಸಿನ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಏಳನೆಯತ್ತೆವರೆಗಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಸೈಕಲ್ಲ ಸೀಟಿನ ಮೇಲೇರಿ ಸವಾರಿ ಮಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಸೊಕ್ಕುಮಾಡಿ ಹತ್ತಿದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ನೆಲದ ಪಾಲಾಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಹೊಸ ವಿಷಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ತಮ್ಮ ಎರಡು ಪಟ್ಟು ದೊಡ್ಡದಿರುವ ಸೈಕಲ್ಲನ್ನು ಮಣಿಸಿ ಓಡಿಸಲು "ಒಳಪ್ಯಾಡ್ಲು" ಎಂಬ ನೂತನ ವಿಧಾನವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಬಹುಷ: ಸೈಕಲ್ಲು ಕಂಡುಹಿಡಿದವನಿಗೂ ಈ ಥರಹ ಸೈಕಲ್ಲನ್ನು ಓಡಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಅನಿಸಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ.!!! ಒಂದು ಕಾಲನ್ನು ಎಡಕಿನ ಪೆಡಲ್ಲಿನ ಮೇಲಿಟ್ಟು, ದಂಡಿಗೆಯ ಒಳಗಿಂದ ಕಾಲನ್ನು ಒಳತೂರಿ ಆಚೆಯ ಪ್ಯಾಡ್ಲ ಮೇಲಿಟ್ಟು ತುಳಿಯುತ್ತಾ, ಎಡಕಿನ ಕೈಯಿಂದ ಸೈಕಲ್ಲಿನ ದಿಕ್ಕನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಾ, ಬಲಕೈಯನ್ನು ಸೀಟಿನ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಮಾಡುವ ರೀತಿ ಅತ್ಯದ್ಭುತ.. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅದರ ಫೋಟೋಗಳಿಲ್ಲ...

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳು ಸೈಕಲ್ಲು ಕಲಿಯುತ್ತಾ ಬಿದ್ದು ಪೆಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂದು, ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಸೈಕಲ್ಲು ಸವಾರಿ ನಿಷಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟವಾದ ನಂತರ ಮಲಗಿ ಗೊರಕೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ಮೇಲಿನಮನೆ ಶ್ರೀಕಾಂತ ಹಾಗೂ ನಾನು ಕದ್ದು ಸೈಕಲ್ಲನ್ನು ಒಳಪ್ಯಾಡ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಓಡಿಸಲು ಹರಸಾಹಸಪಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಪ್ರತೀಸಲವೂ ನಾವು ನಾಕುದಾರಿ ಎಂಬ ಜಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದ ಮರಳಿನ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ದಾಟಿಯೇ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಮರಳಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸೈಕಲ್ಲಿನವರು ಉದುರಿ ಬೀಳುವದು ಸಾಮಾನ್ಯ :) ನಾವಂತೂ ಎಷ್ಟು ಸಲ ಬಿದ್ದೆವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸೈಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲಿಂದ ಬಿದ್ದೆವೆಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಬೈಗುಳ ಗ್ಯಾರಂಟಿ. ಅದಕ್ಕೇ ಯಾರಲ್ಲೂ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆ ಮರಳಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಸಲ ಒಳಪ್ಯಾಡ್ಲ್ ಸೈಕಲ್ಲ ಮೇಲಿಂದ ಬಿದ್ದ ಮೇಲೆ, ನಾನು ಶ್ರೀಕಾಂತ ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದೆವು. "ನಮ್ಮೂರಿನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಸೈಕಲ್ಲ್ ಹೊಡಿಯುವವನೂ ನಾಕು ದಾರಿಯ ಮರಳಿನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಲವಾದರೂ ಬಿದ್ದೇ ನಂತರ ಎದ್ದು ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ" ಎಂದು !!! ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಸೈಕಲ್ಲು ಹೊಡಿಯುವಾಗ ನಾಕುದಾರಿ ಬಂದೊಡನೆ ತನ್ನಿಂತಾನೇ ಸೈಕಲ್ಲಿನ ಕೂಡೆ ಬಿದ್ದುಬಿಡುವ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡೆವು ...ಒಂದು ದಿನ ನನ್ನ ಅಣ್ಣ ನನ್ನನ್ನು ಆತನ ಸೈಕಲ್ಲ ಮೇಲೆ ಕೂಡ್ರಿಸಿಕೊಂಡು ನಾಕುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋದ. ನಾನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದಂತೆ ಅವನು ಬೀಳಲೇ ಇಲ್ಲ..ನಾನು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾಗಿ ಕೇಳಿದೆ, "ಏನಣ್ಣಾ ನೀನು ಜೋರಿದ್ದೆ, ನಾಕುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಳಲೇ ಇಲ್ಲ....?" ...!!!

ಒಳಪ್ಯಾಡ್ಲಿನ ಸೈಕಲ್ಲ ಮೇಲೆ ರೇಸು ಮಾಡಿ ಬಿದ್ದು ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು..ಹಾಗೇ ಈ ಬರಹ...

ಅಜ್ಜನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ - ಕೊಳಲು ನಾದದ ಒಂದು ಸಂಜೆ.

2011-05-05T06:03:00.000-07:00

೨೦೧೧ ಮೇ 7 ಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಅಜ್ಜ ’ಸುಬ್ರಾಯ ಗಣಪಯ್ಯ ಮಳಲಗಾಂವ’ ಇವರ ಸ್ಮರಣಾರ್ಥ ಒಂದು ಬಾನ್ಸುರಿ ಜುಗಲ್ಬಂದಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು, ಕವಡೀಕೆರೆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಆವರದಲ್ಲಿ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದೆವು.

ಕವಡೀಕೆರೆ ಒಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಪಾರಿಸರಿಕ ಸೌಂದರ್ಯದ ಸ್ಥಳ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ವಿಶಾಲವಾದ ಕೆರೆ, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಅಡಿಕೆಯ ತೋಟ, ಇತ್ಯಾದಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸುಂದರ ಪರಿಸರದ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಸಕ್ಕರೆಯ ಪಾನಕದಂಥಾ ಕೊಳಲಿನ ನಾದದ ಜುಗಲ್ಬಂದಿಯನ್ನು ಕೇಳುವ ಸದವಕಾಶ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಸಮೀರ್ ರಾವ್ - ಭುವನೇಶ್ವರ ಹಾಗೂ ಕಿರಣ ಹೆಗಡೆ ಮುಂಬೈ ಇವರೀರ್ವರ ಬಾನ್ಸುರಿಯ ನಾದಕ್ಕೆ ಗುರುಮೂರ್ತಿ ವೈದ್ಯ ಅವರ ತಬಲಾ ಸಾಥ್ ನೀಡಿದರು. ಹಿತ್ಲಳ್ಳಿಯ ಸಂತೂರ್ ಸುಮಾ ತಂಬೂರಿ ಸಹಕಾರ ನೀಡಿದರು. ಭೂಪಾಲಿಯೊಂದಿಗೆ ಶುರುವಾದ ಕೊಳಲಿನ ದನಿ, ಜೋಗ್ ರಾಗ, ಪಿಲೂ, ಹಾಗೂ ರಾಮಭಜನೆ, ಆರತಿ ಭಜನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು. 500ಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಸೇರಿದ್ದ ಜನರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಆಲಿಸಿದರು. ಕರ್ಣಾನಂದಕರವಾಗಿದ್ದ ಸಂಗೀತ ಜನರನ್ನು ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧರನ್ನಾಗಿಸಿತ್ತು.

ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಇಷ್ಟು ದೂರದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಆಯೋಜಿಸುವದು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಮಿತ್ರವ್ರುಂದದ ಅಪಾರ ಸ್ನೇಹ, ನಂಬಿಕೆ, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೇ ಕಾರಣ ಎನ್ನಬಹುದು. ಕಲಾವಿದರುಗಳಾದ ಸಮೀರ ರಾವ್,ಕಿರಣ ಹೆಗ್ಡೆ, ಗುರುಮೂರ್ತಿ ವೈದ್ಯ, ಮುಂಡಗೋಡಿಮನೆ ಶ್ರೀಪತಿ ಭಟ್, ಈಶ್ವರ್ ಭಟ್, ಗುರ್ತೆಗದ್ದೆ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಭಟ್, ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ ಭಟ್ ಇವರೆಲ್ಲರುಗಳ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹಾಗೂ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಗಳನ್ನು ನಾನೆಂದೂ ಮರೆಯಲಾರೆ.

ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಗುರಿ ಸದಾ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರ ಜೊತೆ ಜಗಳ, ಕೋರ್ಟ್ ಕೇಸು, ಕೊಳಕು ರಾಜಕೀಯ, ಸಂಶಯ, ಡಂಭಾಚಾರದ ವಿಚಿತ್ರ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಮುಳುಗಿ, ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಜನರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಅದ್ಭುತ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸೌಂದರ್ಯದ ಅನುಭೂತಿಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಉಣಬಡಿಸುವದಷ್ಟೇ ಆಗಿತ್ತು.

Audio Recording of this concert is here http://www.esnips.com/web/Sameer-Kiran-jugalbandi

ಅಮವಾಸ್ಯೆಯ ಬೆಂಕಿ ಸೂಡಿ ಹಾಗೂ ರಂಗನ ಪರದಾಟ.

2010-11-21T04:28:00.000-08:00

ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡಣ್ಣನಾದ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಮದುವೆಗೆಂದು ಮೈಸೂರಿನಿಂದ ಸಹಪಾಠಿಗಳಾದ ಕಾರ್ತಿಕ್, ರಂಗ, ಕಾವಾ, ಅಜಿತ್ ಇವರು ಮಳಲಗಾಂವ್ ಗೆ ಬಂದಾಗಿನ ಕಥೆ.

ಮಲೆನಾಡ ನೋಡಬೇಕು, ಅಲ್ಲಿನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಸವಿಯಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಅವರದು. ಅದರಂತೇ ಗಾಂವ್ಕಾರ ಭಾವನ ಜೀಪಿನಲ್ಲಿ ಸಾತೊಡ್ಡಿ, ಮಾಗೋಡು ಜಲಪಾತಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಮದುವೆ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ರಾತ್ರಿ 10 ಗಂಟೆ ಆಗಿರಬಹುದು. "ಮಗಾ ಇಲ್ಲೇ ಒಂದು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ನಡೆದು ಡಾಂಬರ್ ರಸ್ತೆಯ ಬಳಿಗೆ ಒಂದು ವಾಕ್ ಹೋಗಿ ಬರೋಣ್ವಾ? ಅಲ್ಲಿ ಪರ್ಸು ಅಂತ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸದವನ ಬಿಡಾರ ಇದೆ. ಅವನು ಸೈಕಲ್ ಟೈರ್ ನ ಪಂಜು (ಸೂಡಿ) ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಅದರ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲೇ ತಿರುಗಿ ನಡೆದು ಬರೋಣ" ಎಂದು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕೇಳಿದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಕಿತ್ತುಹಾಕಿ, "ನಿಂಗೆ ಬ್ಯಾರೆ ಕೆಲ್ಸ ಇಲ್ಲೆ, ಸುಮ್ನೆ ಮನ್ಕ್ಯಳಿ" ಎಂದು ಬಯ್ದೇಬಿಟ್ಟರು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದೊಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿತ್ತು.!!!

ನಮ್ಮೂರಿನ ಬಸ್ಟಾಪಿನಿಂದ 1ಕಿಮಿ ದಟ್ಟವಾದ ಕಪ್ಪು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋದರೆ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆ ಕಾಡಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೊರಟರೆ ಖಾಯಂ ತಿರುಗುವ ಜನರಿಗೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಭಯ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗುರ್-ಗುಡುವ ಹುಲಿ, ಅಕಾಸ್ಮಾತ್ರ್ ಬೆಂಬತ್ತಿ ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವ ಕರಡಿಗಳು, ಕಾಡೆಮ್ಮೆಗಳ ಓಡಾಟ ಇತ್ಯಾದಿ. ಸುಮ್ಮನೇ ಒಂದು ಕಾಡುಕೋಳಿ ಚರಪರ ಸದ್ದು ಮಾಡಿದರೂ ಅಂಜಿಕೆ. ದೂರದಲ್ಲಿ ಮೇಯುತ್ತಿರುವ ದನವನ್ನೇ ಹುಲಿ ಎಂದು ಗ್ರಹಿಸಿ ಓಟಕಿತ್ತಿದ್ದು ತುಂಬಾ ಸಲ ಇದೆ. ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಮುಟ್ಟುವವರೆಗೂ ಕಂಡೂ ಕಾಣದ ಭಯ ನಮ್ಮ ಹೆಗಲ ಮೇಲಿರುತ್ತದೆ. ಇಂಥಾ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ’ವಾಕ್’ ಹೋಗುವದರ ಬಗ್ಗೆ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.!!!

ಸದಾ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಕಾರ್ತಿಕ್ ಕೂಡಲೇ ಇದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿದ. ರಂಗನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಲು ಹರಸಾಹಸಪಟ್ಟೆವು. ಆದರೆ ರಂಗ ಹೊರಡುವ ಮೊದಲೇ ಇವರಿಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಹುಚ್ಚಾಟಗಳಿಂದ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣಕ್ಕೇ ಸಂಚಕಾರ ತರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಅವಲತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೊರಟ. ಕಾವಾ ಮತ್ತು ಅಜಿತ್ ಸುಖನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದರು. ಕೈನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕರೆಂಟು ಬ್ಯಾಟ್ರಿ ಹಿಡಿದು ಮೂರೂ ಜನ ಕಡುಕಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಎಡವುತ್ತಾ ನಡೆದು ಹೊರಟೆವು. ನಾನು ಕಾರ್ತಿಕ್ ಗೆ ಮಳಲಗಾಂವ್ ನ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳತೊಡಗಿದೆ. ’ನಮ್ಮ ದೂರದ ಸಂಬಂಧಿಕರೊಬ್ಬರನ್ನು ಹುಲಿ ಕೊಂದ ಕಥೆ, ಅಚ್ಚೇಕೇರಿ ಗೋಪಣ್ಣನನ್ನು ಹಂದಿ ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಕಥೆ, ಕುಟ್ಟಪ್ಪನ ಸೈಕಲ್ ಅನ್ನು ಕರಡಿ ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋದ ಕಥೆ...’ ಇತ್ಯಾದಿ. ರಂಗ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ರಂಗಿನಾಟಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಂದುಮಾಡಿ ಗುಮ್ಮನಂತೆ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಥೆಗಳನ್ನೇ ಕೇಳುತ್ತಾ ಒಳಗೊಳಗೇ ಅಳುಕತೊಡಗಿದ.

ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕಗ್ಗಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಕಿವಿ ಎಷ್ಟೇ ಹಿರಿದು ಮಾಡಿದರೂ ಎನೇನೂ ಕೇಳಿಸದ ನಿಶ್ಯಬ್ಧತೆ, ನಗರದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಂದೆಂದೂ ಕಂಡಿರದ ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನ ಕತ್ತಲು, ಕೂಗಿದರೂ ಯಾರೂ ನಮ್ಮ ಸಹಾಯಕ್ಕಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಅಸಹಾಯಕತೆ.... ಇವೆಲ್ಲಾ ಭಯವನ್ನು ಮೂರ್ಪಟ್ಟು ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಆಗ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸದ್ದಾದರೂ ಸಾಕು, ಮೈಮೇಲಿನ ರೋಮಗಳು ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ. ಅಂಥಾ ಕ್ಷಣಗಳು, ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ನಮಗಂಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಜಾತಿ, ಭಾಷೆ, ಡಿಗ್ರಿಗಳು, ಸಂಬಂಧಗಳು, ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿರುವ ಹಣ... ಇವೆಲ್ಲವುಗಳನ್ನು ಮರೆಸಿ, ನಾವೂ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳಂತೆಯೇ ಒಂದು ಪ್ರಾಣಿಯ ವರ್ಗ ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಡುತ್ತವೆ.

ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದವರು. ಅದೂ ರಂಗನಿಗೆ ಕಾಡಿನ ಪರಿಚಯ ಕಡಿಮೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಅಂಥಾ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಓಡಾಟ ರಂಗನಿಗೆ ಸಹಜವಾಗಿ ನಡುಕ ಹುಟ್ಟಿಸಿತು. "ನಾನು ಸಾಯ್ಬೇಕು ಅಂತಿದ್ರೆ ಮೈಸೂರಲ್ಲೇ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಂತೂ ನಂಗೆ ಸತೀಶನ ಊರಲ್ಲೇ ಸಾಯ್ಬೇಕು ಅಂತಾ ಹಣೆಬರಹ ಇದೆ ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಈ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದ್ರು ಪ್ರಾಣಿ ಬಂದು ನನ್ನ ತಿಂದುಬಿಟ್ಟರೆ...ಮಕ್ಳಾ ಜಿಮ್ ಕಾರ್ಬೆಟ್ ಕಥೆ ಎಲ್ಲಾ ಹೇಳ್ಬೇಡ್ರೋ.. ಇಂದು ನನ್ನ ಹುಲಿ ತಿಂದುಬಿಟ್ರೆ ನನ್ ಬಾಡಿನ ಮೈಸೂರ್ ಗೆ ತಗೊಂಡು ಹೋಗ್ರೋ...", ಹೀಗೇ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಯಾವ ಯಾವ ರೀತಿ ಹೋಗಬಹುದೆಂದು ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತಾ ಗಡಗಡಿಸತೊಡಗಿದ !!... ಗಡಗಡನೆ ನಡುಗುತ್ತಾ, ಬೆವರುತ್ತಿದ್ದ ರಂಗನಿಗೆ ನರಭಕ್ಷಕ ಹುಲಿಗಳ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೇಳಿದೆವು. ನಾವು ಬಸ್ಟಾಪಿನ ಹತ್ತಿರದ ಪರ್ಸುವಿನ ಮನೆ ಮುಟ್ಟುವದರಲ್ಲಿ ರಂಗನ ಮಾತೇ ನಿಂತಿತ್ತು.

ಪರ್ಸುವಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸೈಕಲ್ ಟೈರ್ ನ ಬೆಂಕಿಯ ಪಂಜುಗಳನ್ನ ಮಾಡಿಸಿ, ಅದನ್ನೇ ಭೂತದ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುವಂತೆ ಹಿಡಿದು ತಿರುಗಿ ಮನೆಯ ಕಡೆ ಹೊರಟರೆ, ರಂಗ "ಎಯ್ ಮಕ್ಳಾ ನಾನಂತೂ ಬರಲ್ಲಾ.. ಈಗ 11 ಗಂಟೆ ರಾತ್ರಿ ಆಯ್ತು.. ನಾನು ಇಲ್ಲೇ ಮಲ್ಕೋತೀನಿ" ಅಂತ ಹಠ ಹಿಡಿದ. ಅಂತೂ ಬೆಂಕಿ ಇರುವದರಿಂದ ಯಾವ ಪ್ರಾಣಿಯೂ ನಮ್ಮ ತಂಟೆಗೆ ಬರುವದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನ ಮನವೊಲಿಸಿ ಮನೆಗೆ ತಿರುಗಿ ಬಂದೆವು.

ರಂಗನಿಗೆ ಪ್ರಾಣ ಹೋಗಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಂದಂತಾಯಿತು!!!
ಆವತ್ತಿನ ರಾತ್ರಿಯ ಆ ’ವಾಕ್’ ಅನ್ನು ಕಾರ್ತಿಕ್, ರಂಗ ಹಾಗೂ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲಸಾಧ್ಯ.

ಬಿಡಲಾಗದ ತೊಡಲಾರದ...

2010-09-21T10:01:00.000-07:00

ನಾಲಕ್ಕು ಜನ ಗೆಳೆಯರು ಸೋಮಾರಿಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು.
ಸಖಾಸುಮ್ಮನೇ ಅದೊಂದು ಕಾಲಹರಣದ ಚರ್ಚೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯ ಮೇಲೆ ಕೊಡಲಿಯೇಟಿನ ಪೆಟ್ಟುಗಳಾಗಿದ್ದವು.
ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ಗಂಭೀರನಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ,

"........ಬಿಡಲಾಗದ ತೊಡಲೂ ಆಗದ ಸಂಬಧಗಳು ಬೇಕೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ...?
ನೆಂಟ-ರೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ಇಷ್ಟರೇ?
ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧಿಗಳೆಲ್ಲ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಸನಿಹದಲ್ಲಿರುವರೇ?
ಯಾವ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಪ್ರೀತಿ ಇಲ್ಲವೋ ಅದನ್ನೇಕೆ ತೊಟ್ಟು ಒದ್ದಾಡಬೇಕು?
ಸಂಬಂಧವೆಂದರೆ ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ, ನಮ್ಮತನವನ್ನು ನಾವೇ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಂತೆ,
ಆ ಕನ್ನಡಿಯೇ ಬಿರುಕಿನಿಂದ ತುಂಬಿದರೆ ಅದನ್ನು ಮತ್ಯಾಕೆ ಬಳಸಬೇಕು?

ನಿಜವಾದ ಗೆಳೆತನ ಒಂದು ಸಂಬಂಧ, ಹೃದಯಪೂರ್ವಕ ಆಶೀರ್ವಾದ ಒಂದು ಸಂಬಂಧ,
ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಪ್ರೀತಿ ಒಂದು ಸಂಬಂಧ, ಮನ:ಪೂರ್ತಿ ಹಾರೈಕೆ ಒಂದು ಸಂಬಂಧ.......

ಇವೆಲ್ಲ ತಿಳಿದೂ ಆದರೂ ಯಾಕೀ ನಾಟಕಗಳ ಜೊತೆ ಒದ್ದಾಟ?
ಇದು ವಿಶಾಲ ಸುಂದರ ಪ್ರಪಂಚ ~ ಅತೀ ಕಿರಿದಾದ ಜೀವನ ಪಯಣ.
ಇಲ್ಲಿ ಮನದುಂಬಿ ಹಾರೈಸುವ ಹೃದಯಗಳೇ ನಮ್ಮ ಬಾಂಧವರು.

ಉಳಿದುದೆಲ್ಲ ಕೇವಲತೆಯ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತುಣುಕಷ್ಟೇ.
..................................................................................................."

ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮೌನವಾಗಿದ್ದೆವು.
ಎಲ್ಲರ ಮನದಾಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿರಮ್ಮಳವಾದ ಶಾಂತಿ ಹರಡಿತ್ತು.

ಗೋಳಿಯ ಕಾಡೆಮ್ಮೆ ಹಾಗೂ ದತ್ತಾತ್ರಿಯ ಶ್ಲೋಕ.

2010-08-20T05:05:00.000-07:00

ಬೇಡ್ತಿ ನದಿ ನಮ್ಮೂರಿಗೆ 3 ಕಿಮಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಹರಿದುಸಾಗಿ ಮಾಗೋಡು ಜಲಧಾರೆಯಾಗಿ ಧುಮುಕಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಬೇಡ್ತಿ ನದಿಯಿಂದ ದಾಂಡೇಲಿಯವರೆಗೂ ಆವರಿಸಿರುವ ನಿತ್ಯಹರಿದ್ವರ್ಣ ದಟ್ಟ ಕಾಡು ಅನೇಕ ಪ್ರಾಣಿಪಕ್ಷಿಗಳ ಜೀವಧಾಮವಾಗಿದೆ.
ಹುಲಿ, ಕಾಡೆಮ್ಮೆ, ಕರಡಿ, ಆನೆ, ಜಿಂಕೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ನೀವಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು...

ಅಂದು ನಾನು ಸುಮಾರು 2ನೇ ಇಯತ್ತೆ ಇರಬಹುದು. ೫ನೇ ಇಯತ್ತೆಯ ದತ್ತಾತ್ರಯ (ದತ್ತಾತ್ರಿ) ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳ ಗುಂಪಿನ ಧುರೀಣ. ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದ ಗುಂಪು ಪ್ರತೀ ದಿನವೂ 1.5 km ದೂರ ಮನೆಯಿಂದ ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯ ನಡೆದು ಚಲಿಸಿ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಬೇಕಿತ್ತು. ಹಳ್ಳಿಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಭಯ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಇರುವದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಎಲ್ಲರೂ ಕೂಡಿಯೇ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವದು ವಾಡಿಕೆ. ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಮನೆಯಿಂದ ಶಾಲೆಗೆ - ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯನಾದ ದತ್ತಾತ್ರಿಯದೇ ಸಹಜವಾಗಿ ಆಗಿತ್ತು. ದಾರಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತಾ ಹುಲ್ಲು ಮೇಯಲು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಯಾರದ್ದಾದರೂ ಮನೆಯ ಆಕಳೋ ಎಮ್ಮೆಯೋ ಸಿಕ್ಕರೆ ಅದನ್ನು ಮನೆಗೆ ಹೊಡೆದು ತರುವದು ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ.

ಅಂದು ಸಂಜೆ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೂ ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟೊಡೊನೆ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಹೊರಟು ನಡೆದು ಬರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಮಣ್ಣುರಸ್ತೆಯ ಎರಡೂ ಕಡೆ ದಟ್ಟವಾದ ಅಡವಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೃಹದಾಕಾರದ ಎಮ್ಮೆ ಕಾಡಿನಿಂದ ರಸ್ತೆಗೆ ಇಳಿದು ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆಯತ್ತ ತೆರಳಿತ್ತು. ಅದರ ನಾಲಕ್ಕೂ ಕಾಲಿನ ಬಿಳಿಯ ಪಟ್ಟಿ ನನಗೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಬಿಳಿ ಎಮ್ಮೆಯ ನೆನಪು ತರಿಸಿತು.

ಕೂಡಲೇ ನಾನು, "ಏ ನಮ್ಮನೆ ಬಿಳಿ ಎಮ್ಮೆ ಅಡವಿಗೆ ಎಂತಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದು..? ಮನೆ ಬದಿಗೆ ಹೊಡ್ಯೋ ಅದ್ರಾ..." ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅದರೆಡೆಗೆ ಓಡಿದೆ. ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಜನ ಓಡಿ ಬಂದರು. ಆದರೆ ಹತ್ತಿರ ಸಮೀಪಿಸಿದಂತೆ ನಮಗೆ ಧಸಕ್ಕೆಂದು ಭಾಸವಾದದ್ದು, ಅದು ಕಾಡೆಮ್ಮೆ ಎಂದು!!!!. ನೋಡಲು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಎಮ್ಮೆಯ ಥರವೇ ಇದ್ದರೂ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕಂಡ ಅದರ ದೈತ್ಯ ಸ್ವರೂಪ ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸಿತು. "ಹೇ...ಅದು ಕಾಡೆಮ್ಮೆ ಮಾರಾಯಾ...ಬಿಳಿ ಎಮ್ಮೆ ಅಲ್ದೋ.." ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ ನಾವು ತಿರುಗಿ ಓಡಿಬರುತ್ತಿರುವದನ್ನು ಕಂಡ ನಮ್ಮ ನಾಯಕ ದತ್ತಾತ್ರಿ ದಂಗಾದ.

ಎಲ್ಲರೂ ಓಡದೇ ಬೇರೆ ದಾರಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ದತ್ತಾತ್ರಿ ನಮಗೆಲ್ಲ ಕೂಡಲೇ ಒಂದು ಶ್ಲೋಕ(ಮಂತ್ರ)ವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ. " ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಓಡಿ, ಹಾಗಾದರೆ ಕಾಡೆಮ್ಮೆ ಹತ್ತಿರ ಬತ್ತಿಲ್ಲೆ..ಇಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೆ ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ದೂರ ಇದ್ರೂ ಎಮ್ಮೆ ತನ್ನ ಸಿಂಬಳವನ್ನು ಬಂದೂಕಿನ ಗುಂಡಿನ ಥರಹ ಬಿಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಮೈಗೆ ಹಾಕ್ತು. ಅಕಾಸ್ಮಾತ್ರ್ ಕಾಡೆಮ್ಮೆ ಸಿಂಬಳ ತಾಗಿದ್ರೆ ಯಾರಿಗೂ ಓಡಲಾಗ್ತಿಲ್ಲೆ..ಲಗು ಓಡ್ರೋ" ಎಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದ!!!. ಅಂದು ಒಂದನೇ ಕ್ಲಾಸಿನಿಂದ ಐದನೇ ಕ್ಲಾಸಿನ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳೂ ಕಿತ್ತಾಬಿದ್ದು ಮನೆಯ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದವು....!!!!

ಅಂದು ನಾವು ಓಟಕಿತ್ತ ಜಾಗದ ಹೆಸರು ಗೋಳಿ ಕತ್ರಿ ಎಂದು. ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗೆಲ್ಲ ಗೋಳಿ ಕತ್ರಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಆವಾಗಿನಷ್ಟು ಕಾಡೆಮ್ಮೆಗಳು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ದಿನದ ನಮ್ಮ ಓಟ ಮಾತ್ರ ನೆನಪಾಗಿ ನಗು ಗೊಳ್ಳೆಂದು ಹೊರಬರುತ್ತದೆ. :-)

ಅಚ್ಚೆತಡಿಯ ಕಾಡುನಾಯಿ

2010-07-27T07:04:00.000-07:00

ಅಚ್ಚೆತಡಿ (ಗದ್ದೆ ಅಥವಾ ತೋಟದ ಆಚೆಯ ದಡ - ಮಲೆನಾಡಿನ ಆಡುಭಾಷೆ.) ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಭತ್ತದ ಗದ್ದೆಯ ಕೊನೆಯ ಅಂಚು.ನಮ್ಮೂರಿನ ಕೊನೆಯ ಜಾಗ ಅದು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಬೇಡ್ತಿ ನದಿಯನ್ನು ಆವರಿಸಿರುವ ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡು ಮಾತ್ರ ನಿಮಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅಚ್ಚೆತಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಆಚೀಚೆಯ ಗುಡ್ಡಗಳ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಬೇರೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮೇಲಿನ ಕೆರೆಯಿಂದ ಹರಿದುಬರುವ ನೀರು ಮಾತ್ರ ಹಳ್ಳದ ಹೊಂಡಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ಸುತ್ತಲಿನ ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಅದೊಂದು ನೀರು ಕುಡಿಯುವ ಜಾಗ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ಸುಮಾರು 200 ಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಆ ಹಳ್ಳದ ಅಂಚಿಗೆ ಗದ್ದೆಯ ತುದಿಯನ್ನು ಆವರಿಸಿ ಅರ್ಧ ಆಳಿನ ಎತ್ತರದ ಕಲ್ಲಿನ ಕಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದರು.

ನನಗೆ ಆಗ ಸುಮಾರು ೫-೬ ವರ್ಷವಿರಬಹುದು. ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಆದವಾನಿಯಿಂದ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ - ದೊಡ್ಡಮ್ಮನವರ ಜೊತೆ ಅಣ್ಣಂದಿರಾದ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ,ತಿರುಮಲಣ್ಣ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮನೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದ ವಿಶ್ವಣ್ಣ ಹಾಗೂ ನಮಗೆ ಅದು ಆಟ-ಓಟಗಳ ಉತ್ತುಂಗದ ಸಮಯ. ಎಲ್ಲ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಸೇರಿ ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು. ಅಚ್ಚೆತಡಿಯ ಹಳ್ಳಕ್ಕೆ ಡ್ಯಾಮು ಕಟ್ಟುವದು ವಿಶ್ವಣ್ಣನ ಮಹದಾಸೆಯ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಆಗಿತ್ತು. ಸುತ್ತಲಿನ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ಹಳ್ಳದ ಪಕ್ಕದ ಹಸಿ ಮಣ್ಣನ್ನು ಹಾಕಿ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಡ್ಯಾಮು ಮಾಡಲು ಒಂದು ಮಕ್ಕಳ ಗುಂಪೇ ಸೇರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಡ್ಯಾಮು ಕಟ್ಟಿದರೆ ಅದು ಗದ್ದೆಯ ಕಲ್ಲಿನ ಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸಡಿಲಗೊಳಿಸಿ, ಕಟ್ಟೆ ಒಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಹಿರಿಯರ ವಾದ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಸಣ್ಣ ಅಜ್ಜರು (ಅಜ್ಜರ ತಮ್ಮ) ನಮ್ಮ ಅಣ್ಣಂದಿರ ಮಹದಾಸೆಯ ಈ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಗೆ ಭಾರೀ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿದ್ದರು :-). ಅದಕ್ಕೇ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟವಾದ ನಂತರ ಎಲ್ಲ ಹಿರಿಯರೂ ಕವಳ ಹಾಕಿ ಸಣ್ಣ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದ ಮೇಲೆ ಮಕ್ಕಳ ಗುಂಪು ಅಚ್ಚೆತಡಿಯತ್ತ ಕಳ್ಳ ಓಟ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಅಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ನಾವೆಲ್ಲ ಅಚ್ಚೆತಡಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟೆವು. ಹಳ್ಳ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಾಯಿ ನೀರು ಕುಡಿಯುತ್ತಿರುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಂಡಿತು. ಯಾರೋ ಹೇಳಿದರು, "ಹೇ, ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಕಾಳು (ನಮ್ಮ ಸಾಕು ನಾಯಿ) ನೀರು ಕುಡೀತಾ ಇದ್ದಾ....". ಎಲ್ಲ ಹುಡುಗರ ಗುಂಪು ಹಳ್ಳಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮತ್ಯಾರೋ ಆತಂಕದಿಂದ ಹೇಳಿದರು, "ಅದು ಕಾಳು ಅಲ್ಲಾ, ಕಾಡುಕುನ್ನಿ...!!!!"

ಹೌದು!!!. ಅಂದು ಕಾಡುನಾಯಿಗೆ ಕೆಲವೇ ಅಡಿಗಳ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೂ ಇದ್ದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ನಾಯಿಗಳಿದ್ದವು ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡಲು ಯಾರಿಗೂ ವ್ಯವಧಾನವಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಡ್ಯಾಮು ಕಟ್ಟುವ ಮಕ್ಕಳ ಸೇನೆ ಮನೆಯಕಡೆಗೆ ಓಟಕಿತ್ತಿತು. ನಾನು ಬಹಳ ಚಿಕ್ಕವನಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಬಹಳ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ತಿರುಮಲಣ್ಣನಿಗೆ ಅದು ಕೂಡಲೇ ಅರಿವಾಗಿ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಅಳುತ್ತಾ ಓಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಅವನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಉಪ್ಪಿನಮೂಟೆ ಮಾಡಿ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಓಡಿದ. ಅಂತೂ ಎಲ್ಲರೂ ಕೂದಲೆಳೆಯಲ್ಲಿ ಅಪಾಯದಿಂದ ಬಚಾವಾಗಿದ್ದೆವು.!

ಆವತ್ತಿನ ಓಟ ಇಂದಿಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ನೆನಪಿದೆ. ಆವತ್ತು ತಿರುಮಲಣ್ಣ ನನ್ನ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಓಡದೇ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತೋ. ಇಂದಿಗೂ ನೆನೆಸಿದರೆ ಮೈ ಜುಂ ಎನ್ನುತ್ತದೆ. ಹಾಗೂ ತಿರುಮಲಣ್ಣನ ಸಹಾಯ, ಸಮಯಪ್ರಜ್ನೆ ಹಾಗೂ ಧೈರ್ಯಕ್ಕೆ ಏನು ಕೊಟ್ಟರೂ ಕೊಡಬಹುದೆಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ.

ರೂಪಕುಂಡ್ ಸರೋವರ ಚಾರಣ : ಡೈರಿಯ ಪುಟಗಳಿಂದ

2010-06-13T01:13:00.000-07:00

ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಕಟತೆ ಎಂಥಹ ಮನುಷ್ಯನನ್ನೂ ವಿನೀತನನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಎಲ್ಲ ಥರಹದ ಬೇಕುಬೇಡಗಳು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಹಜತೆಯ ಸೌಂದರ್ಯದಲ್ಲಿ ಗೌಣವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ದಿನಂಪ್ರತಿಯ ಓಟ, ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬದುಕು, ನಗರಗಳ ಕಲ್ಮಶ ವಾತಾವರಣ, ಭಾವನಾವಿನಿಮಯಕ್ಕೆ ಸಮಾನಮನಸ್ಕರ ಗೈರು, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಒಡನಾಟವೇ ಇಲ್ಲದಿರುವಿಕೆ....ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಮನುಷ್ಯ ಆನಂದದ ಅನುಭೂತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ತನ್ನ ಭಾವನಾತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ನಮಗೆ ಆಗಾಗ ಒಂದೆರಡು ಚಾರಣಕ್ಕಾದರೂ ಹೋಗುವ ಅದಮ್ಯ ಮನೋಬಯಕೆ ಉಕ್ಕುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.
ಹಿಮಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದ ಸರ್ ಪಾಸ್ ಚಾರಣದ ನಂತರ ಸತತವಾಗಿ ತುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಇನ್ನೊಂದು ಹಿಮಾಲಯದ ಚಾರಣದ ಆಸೆ ಈ ವರ್ಷದ ರೂಪಕುಂಡ್ (www.roopkund.com) ಚಾರಣದಲ್ಲಿ ಈಡೇರಿತು. ಮಿಥುನ್, ಕೃಷ್ಣ, ಸಂದೀಪ್ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಇಂಡಿಯಾಹೈಕ್ಸ್ (www.indiahikes.in) ಎಂಬ ಚಾರಣದ ಆಯೋಜಕರ ಯೋಜನೆಯಂತೆ ಉತ್ತರಾಖಂಡದ ಲೋಹಾಜಂಗ್ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ೧೬ ಚಾರಣಿಗರನ್ನು ಕೂಡಿಕೊಂಡೆವು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿದ ವಿವರಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಅಪ್ರಸ್ತುತವೆಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ.

ದಿನ ೧: ಲೋಹಾಜಂಗ್ ನಿಂದ ದಿದನಾ.
ದಿನ ೨: ದಿದನಾ ಇಂದ ಬೆದನಿ ಬುಗ್ಯಾಲ್ (ಅಲಿ ಬುಗ್ಯಾಲ್ ಮೂಲಕ).
ದಿನ ೩: ಬೆದನಿ ಬುಗ್ಯಾಲ್ ಇಂದ ಗೋರಾ ಲೊಟನಿ.
ದಿನ ೪: ಗೋರಾ ಲೊಟನಿ ಇಂದ ಬಾಗುಭಾಸಾ.
ದಿನ ೫: ಬಾಗುಭಾಸಾ ಇಂದ ರೂಪಕುಂಡ. ಮರಳಿ ಬೆದನಿ ಬುಗ್ಯಾಲ್ ಗೆ.
ದಿನ ೬: ಬೆದನಿ ಬುಗ್ಯಾಲ್ ಇಂದ ವಾನ ಗ್ರಾಮ.

ಹಸಿರು..

2010-04-22T08:53:00.001-07:00

ಅಂತೂ ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗಿಡ ಬೆಳೆಸುವ ನಮ್ಮ ಯೋಜನೆ ಇಂದು ಶುರು ಆಯಿತು. ಇಂದು "Earth Day" ಆಗಿರುವದಕ್ಕೂ, ನಮ್ಮ ರೂಮಿಗೆ ಚೆಂದದ ಗಿಡವೊಂದು ಆಗಮಿಸಿದ್ದಕ್ಕೂ ತಾಳೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹರ್ಷ ಮೂಡಿತು.

ಬಸವರಾಜ ಮೇಷ್ಟ್ರು

2009-12-15T05:53:00.000-08:00

"ಓ ಬಸವರಾಜ ಮೇಷ್ಟ್ರು..... ಗ್ರೇಟ್ ಪರ್ಸನಾಲಿಟಿ.... ಅದ್ರ ಬಗ್ಗೆ ಎರಡನೇ ಪ್ರಶ್ನೇನೇ ಇಲ್ಲಾ.." ... ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಅವರೊಡನೆ ಒಡನಾಡಿದ ಜನರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಾದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಅತಿಶಯ ಏನೂ ಇಲ್ಲ.

ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಇವರ ವಯಸ್ಸು 72. ಊರು ಚಿತ್ರದುರ್ಗ. ತಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿಯಿಂದ ನಿವೃತ್ತಿಯಾದಮೇಲೆ ಪ್ರಕೃತಿಯೊಡನೆ ಸತತವಾದ ಒಡನಾಟವನ್ನು ತಮ್ಮ ಸಾಹಸಭರಿತವಾದ ಚಾರಣಗಳ ಮೂಲಕ ಗಳಿಸಿಕೊಂಡವರು. ನಿಸರ್ಗದ ಜೊತೆಗಿನ ನಿಕಟತೆಯೇ ಮನುಷ್ಯನ ಉನ್ನತಿಯ ಮಾರ್ಗ ಎಂಬುದನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಯುವಕರಿಗೆ ಸಾಧಿಸಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿರುವವರು.

ನಾವು ಸರ್-ಪಾಸ್ ಹಿಮಾಲಯ ಶ್ರೇಣಿಯಲ್ಲಿ ’ಯುಥ್ ಹಾಸ್ಟೇಲ್’ ಚಾರಣದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದಾಗ ಬಸವರಾಜ್ ಅಂಕಲ್ ನಮ್ಮ ಸಹ ಚಾರಣಿಗರು. ಈ ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ 14000 ಅಡಿ ಹತ್ತುವ ಅದ್ಭುತವಾದ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕುವವರನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಾನೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿದಿನ ಉದಯದಲ್ಲಿ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸ, ಪ್ರತಿದಿನ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಅಂದಂದಿನದ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸುದು, ನಮ್ಮಂಥ ಯುವ ಚಾರಣಿಗರನ್ನು ಹುರಿದುಂಬಿಸುವ ರೀತಿ,,, ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಾಕ್ಕಾದೆ!!!

ಆ ದಿನ .... ಕಸೋಲಿನಲ್ಲಿ ಬಸವರಾಜ ಅಂಕಲ್ ಸರ್-ಪಾಸ್ ಚಾರಣಕ್ಕೆ ಬಂದ ಇಸ್ರೇಲಿನ ಯುವಕನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, "ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಹೇಳಿಕೆ ಇದೆ. ನೀವು ಸಮುದ್ರವನ್ನೂ ಮತ್ತು ಹಿಮಾಲಯವನ್ನೂ ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡಿದ ವಿನಹ ಅವುಗಳ ಗಾಂಭೀರ್ಯತೆ, ವಿಶಾಲತೆ, ಆಳವನ್ನು ಅಳೆಯಲಾಗಲೀ ವರ್ಣಿಸಲಾಗಲೀ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ" ಎಂದು. ಅವರ ಮಾತುಗಳೇ ಹಾಗೆ. ಕೇಳುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ಕರ್ಣಾನಂದ, ಹಿತಕರ, ಮಾಹಿತಿದಾಯಕ, ಪ್ರೀತಿಪೂರ್ವಕ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ.

ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಅಂಕಲ್ 12 ಸಲ ಹಿಮಾಲಯದ ಶಿಖರಗಳಲ್ಲಿ ಚಾರಣ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಿಮಾಲಯದ ಅನೇಕ ಕಣಿವೆಗಳಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಒಮ್ಮೆಯಂತೂ 10,000 ಅಡಿಯ ಮೇಲಿನ ಹಿಮಾಲಯದ ಬೆಟ್ಟವೊಂದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಏಕಾಂತವಾಸ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.!!!!
ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಂತೂ ಇವರು ಚಾರಣಿಸದ ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡಗಳೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಬಹುದು. ಬೆನ್ನಿಗೊಂದು ಟೆಂಟು ಏರಿಸಿ
ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಟರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಖುಷಿ ಅವರಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದಿಲ್ಲ.

ಅಂಕಲ್ ಮೂರು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಕೊಲ್ಲೂರಿನಲ್ಲಿ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತುವಾಗ ಕಾಲು ಉಳುಕಿಸಿಕೊಂಡು 2 ತಿಂಗಳು ಬೆಡ್ ರೆಸ್ಟ್ ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೆ ಆದ ನೋವು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಆದರೂ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಸವರಾಜ ಅಂಕಲ್ ಸಾಗರದಿಂದ ದಿನಾಲೂ 25 km ಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಾ, ರಾತ್ರಿ ಅಡಿಕೆ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ, ಮತ್ತೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಗೋಕರ್ಣ ತಲುಪಿ ಅಲ್ಲಿನ ಬೀಚ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಚಾರಣವನ್ನು ಮಾಡಿ ಬಂದರು!!!!.

ಮೊನ್ನೆ ಅವರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಾಗ ಕೇಳಿದರು, ’ಸತೀಶ್ ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಟ್ರೆಕ್ ಹೋಗಿದ್ರಾ?’...
ನಾನಂದೆ, ’ಇಲ್ಲಾ ಅಂಕಲ್ ಯಾಕೋ ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗ್ಲಿಕ್ಕೇ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲಾ.. ಬೊಯ್ಸ್ ಎಲ್ರೂ ಬ್ಯುಸಿ ಆಗ್ಬಿಟ್ಟಿದಾರೆ’.
ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಥಟ್ ಅಂತ, ’ಇಲ್ಲಾ ಸತೀಶ್ ನಿಮ್ಮ್ ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ಲೈಫ್ ನಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡಿದೆ. ಆದ್ರೆ ಬದುಕು ಇಲ್ಲ. Go back to nature. ಇಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೆ ಹದಿನೈದು ದಿನಕ್ಕಾದ್ರೂ ಎಲ್ಲಾದ್ರು ಹೋಗಿಬನ್ನಿ’ ಅಂದರು. ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡಿನ ನನ್ನ ಬರಡು ಜೀವನಕ್ಕೆ ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸತ್ಯವೆನಿಸಿತು.

ಬಸವರಾಜ ಅಂಕಲ್ ಅವರ ಅದ್ಭುತವಾದ ಜೀವನಾನುಭವಗಳು, ಅವರ ಚಾರಣಗಳ ಸಾಹಸ ಕಥೆಗಳೂ, ಆಗಾಗೀಗೊಮ್ಮೆ ಚಿಮ್ಮುವ ಹಾಸ್ಯ ಚಟಾಕಿಗಳೂ, ವಯಸ್ಸು 72 ಆದರೂ ಹದಿನಾರರ ಹರೆಯದ ಆ ಅದಮ್ಯ ಉತ್ಸಾಹದ ಬುಗ್ಗೆಯೂ, ನಿಸರ್ಗದ ನಿಕಟತೆಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೇ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಹೆಮ್ಮರದಂತೆ ಬೆಳೆದಿರುವ ಅವರ ವಿಶ್ವಮಾನವತೆಯೂ........ ಹೀಗೇ....ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಂಡ ಅದ್ಭುತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಮೆಲುಕಿನಲ್ಲಿ ಭುಗ್ಗೆಂದು ಮೇಲೆದ್ದು ಬರುತ್ತಾರೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಸವರಾಜ ಅಂಕಲ್.

ಪಾಕಶಾಸ್ತ್ರ ಮಹಿಮೆ

2009-10-30T20:05:00.000-07:00

" ಏಯ್ ತಮಾ... ಕುಕ್ಕರ್ ನಲ್ಲಿ ಬರೀ ಅಕ್ಕಿ ಅಷ್ಟೇ ಇಟ್ಟು ಒಲೆ ಮೇಲೆ ಇಟ್ರೆ ಅನ್ನ ಹೆಂಗಾಗವೋ ಮಾರಾಯಾ....:-) ... ಅಕ್ಕಿಗೆ ನೀರು ಯಾರು ಹಾಕ್ತ್ವ ಮಾರಾಯಾ " ....ಇದು ನನ್ನ ಅಣ್ಣನ ಧಾರವಾಡದ ಗೆಳೆಯರ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ನಡೆದ ಕಥೆ.
ನನ್ನ ಅಡುಗಾಪ್ರಮಾದದ ಪ್ರಥಮ ಅನುಭವ!!!!!

* * *

ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನನಗೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವದು ಅಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋದರೆ ತಿನ್ನಲು ಏನಾದರೊಂದು ಸಿಕ್ಕುತ್ತದೆ ಎಂದಷ್ಟೇ ನನ್ನ ಅಂದಾಜಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ನೀವು ಯಾವುದೇ ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲಿರಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಅವರೆಲ್ಲಾ ಎಂಥಹಾ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ.

* * *

ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪೇಹುಳಿ ಎನ್ನುವ ಅಡುಗೆ ಪದಾರ್ಥ (ರುಚಿ : ನಿಂಬೆಕಾಯಿ, ಹುಳಿಕಂಚಿಕಾಯಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಹುಳಿ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುವದರಿಂದ ಹುಳಿಹುಳಿಯಾಗಿರತ್ತದೆ, ಅನ್ನದ ಜೊತೆ ಕಲಸಿ ತಿನ್ನಬಹುದು ಅಥವಾ ಹಾಗೇ ಕುಡಿಯಬಹುದು. ನಂತರ ಬರುವ ಸುಖನಿದ್ರೆಗೆ ಸಾಟಿಯಿಲ್ಲ) ಹಿಮಾಲಯದ ಹಿಮದಷ್ಟೇ ಪ್ರಖ್ಯಾತ.

ನಾವು ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ರೂಮ್ ಮೇಟ್ ಗಳಾದ ಕಿರಣ ಹಾಗೂ ಪಡ್ಡಿ (ಪ್ರದೀಪ್) ಇಬ್ಬರೂ ’ನಿನ್ನ ಊರಿನ ಅಪ್ಪೇಹುಳಿ ಮಾಡು’ ಎಂದು ದಂಬಾಲು ಬಿದ್ದರು. ಕೂಡಲೇ ಎಲ್ಲೋ ಕೇಳಿ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ನೀರಿಗೆ ಒಂದು ಒಗ್ಗರಣೆ ಕೊಟ್ಟೆ. ಆದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಮಾಡಿದರೆ ಅಪ್ಪೇಹುಳಿ ಆಗಲಾರದೆಂದು ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪಡ್ಡಿ ಮತ್ತು ಕಿರಣ ಇಬ್ಬರೂ ನನ್ನ ಹೊಸರುಚಿಯ ರುಚಿ ನೋಡಿ ಮುಖ ಹುಳಿ ಮಾಡಿದರು. ಮರುದಿನದವರೆಗೆ ಹಾಗೆಯೇ ಇಟ್ಟ ಅಪ್ಪೇಹುಳಿ ಹೊಸಥರಹದ ರುಚಿಗೆ ಮೂಡಿತು. ಮರುದಿನ ರೂಮಿಗೆ ಬಂದ ನಮ್ಮ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ದೊಸ್ತ ಅಜುವಿಗೆ ಅಪ್ಪೇಹುಳಿಯ ವರ್ಣನೆ ಮಾಡಿದ ಕೂಡಲೇ ಆತ ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದ ಅಪ್ಪೇಹುಳಿಯನ್ನು ಗಟಗಟನೆ ಕುಡಿದೇಬಿಟ್ಟ!!! ’ ಆಹಾ... ಎನ್ ಸೂಪರ್ ಮಾಡಿದೀಯೋ ಮಗಾ.... " ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಆನಂದದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಗೆ ತಲುಪಿಬಿಟ್ಟ.

* * *

ಹೀಗೇ ನಡೆದ ನನ್ನ ಅಡುಗೆಯ ಪ್ರಯೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಸಹನೆ, ನೆನಪಿನಶಕ್ತಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಓರೆಗಲ್ಲಿಗೆ ಹಚ್ಚಿದ್ದೇನೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ ’ನಾನು ಹಾಲು ಕಾಯಿಸಲು ಅಯೊಗ್ಯ, ಅದು ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ’ ಎಂದು.

* * *

ನನ್ನ ಅಡುಗೆಮನೆಯ 6 ವರ್ಷಗಳ ಅನುಭವವ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ವಾರಕ್ಕೆ 4 - 5 ದಿನ ಒಲೆಯ ಮೇಲಿಟ್ಟ ಹಾಲು ಉಕ್ಕಿ ಒಲೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆವರಿಸಿಬಿಡುವದೂ, ನಂತರ ನಾನು ಅದನ್ನು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ನೋವಿನಿಂದ ಒರೆಸುವುದೂ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯ. ಆದರೆ ಮೊನ್ನೆಯ ಒಂದು ಘಟನೆ ನನಗೆ ಪ್ರಥಮ ಸತ್ಯದರ್ಶನವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿತು. ಒಲೆಯ ಮೇಲಿಟ್ಟ ಹಾಲು ಸತತವಾಗಿ 3-4 ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಕುದಿದು.... ಬಿಳಿಯ ಹಾಲು ಕಪ್ಪಾಗಿ... ಫಳಫಳ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪಾತ್ರೆಯೂ ಕಪ್ಪಾಗಿ....ರೂಮಿನ ತುಂಬಾ ಹೊಗೆ ಆವರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು... ಆದರೆ ನನ್ನ ಕೊಳಲ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇದ್ಯಾವುದರ ಪರಿವೆಯೇ ಆಗದೇ,... ಹೀಗೇ ಅವಾಂತರಗಳ ಸರಮಾಲೆ.....

* * *
ಸಿರಸಿಯಿಂದ ತಂದ ಹೊಸ ದೋಸೆ ಬಂಡಿಯಲ್ಲಿ ತೆಳ್ಳವ್ ದೋಸೆ ಮಾಡೋಣವೆಂದು ಆಸೆಪಟ್ಟು ಒಂದು ಕೆ.ಜಿ. ದೋಸೆಹಿಟ್ಟು ಮನೆಗೆ ತಂದು, ಒಂದು ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಹದಮಾಡಿದೆ. ದೋಸೆ ಬಂಡಿಯನ್ನು ಬಿಸಿಗೆ ಇಟ್ಟು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಬಿಸಿಯಾದ ಚಾ ಮಾಡೋಣ ಎಂದು ಹಾಲನ್ನು ಕಾಯಿಸಲು ಇಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಚಹಾ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ದೋಸೆ ಹಿಟ್ಟಿನ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಬಂಡಿಯ ಪಕ್ಕದ ಒಲೆಯಮೇಲೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಪಕ್ಕದ ಉರಿಯಲ್ಲಿ ದೋಸೆ ಎರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಒಂದು ದೋಸೆಯೇನೋ ಚಟಪಟ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಾ ಮೇಲೆದ್ದು ಬಂತು. ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ದೋಸೆ ಹಿಟ್ಟಿನ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೋಸೆ ಹಿಟ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೊಗೆ ಬಿಡತೊಡಗಿತ್ತು. ಇದೇನಪ್ಪಾ ಹೊಸತು ಎಂದು ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿದರೆ - ಚಹಾ ಮಾಡಲು ಹಚ್ಚಿದ್ದ ಬೆಂಕಿ ಆರಿಸಲು ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ !!!! ದೋಸೆ ಹಿಟ್ಟಿನ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಿಟ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮುದ್ದೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು :( .... ಹಾಗೇ ನನ್ನ ತೆಳ್ಳವ್ ದೋಸೆ ಮಾಡುವ ಆಸೆ ನನಸಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ :(
* * *

ಅಡುಗೆಮನೆ ಎಂದರೆ ಅದೊಂದು ಎಲ್ಲಾ ಥರಹದ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯತಾಣ. ಅಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನೇ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ. ರಾತ್ರಿ ಲೈಟ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿದಕೂಡಲೇ ಹೊರಬರುವ ಸಾವಿರಾರು ಜಿರಲೆಗಳು... ನಮ್ಮ ಕಸದಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಮನೆ ಮಾಡಿರುವ ಇಲಿಗಳು... ನಮ್ಮ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕಾಯಿಸುವ ಹಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಸದಾ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟಿರುವ ಬೀದಿಯ ಬೆಕ್ಕು...ಊರಿಂದ ತರುವ ಬೆಲ್ಲದ ಡಬ್ಬಿಗೆ ನೇರ ದಾಪುಗಾಲು ಹಾಕುವ ಇರುವೆಗಳು... ಇವೆಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮ ಆಜನ್ಮ ವೈರಿಗಳಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಿ ರುಚಿಕರವಾದ ಅಡುಗೆ ತಯಾರುಮಾಡುವದು ಸುಲಭಸಾಮಾನ್ಯವೇ?

2009-07-07T05:59:00.000-07:00

With my Guruji Vidwan Shri K Prabhakar Upadhyaya,mysore.(He is well known as KP Upadhyaya.)

ದಿಕ್ಕಿಲ್ಲದ ಓಟ

2009-05-21T09:25:00.000-07:00

ಆತ ಅಂದು ತನ್ನ ಅಜ್ಜನ ಬಳಿಗೆ ಒಡೋಡಿ ಬಂದ.
ಮಗುವಿನ ತವಕ, ಉದ್ವೇಗ, ಆವೇಶ, ದು:ಖ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿದ ಆ ಹಿರಿಯ ಜೀವ ಕೇಳಿತು.
"ಮಗೂ, ನೀನು ದಣಿದಾಗ ನೀರು ಬೇಕೆಂದು ಹಣಹಣಿಸುತ್ತೀಯಲ್ಲವೇ...?".
"ಹೌದು, ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ." ಆತ ಹೇಳಿದ.
"ಆದರೆ ಗಂಟಲುಪೂರ್ತಿ ನೀರು ಕುಡಿದಾದಮೇಲೆ...?"
ಆತ ಕರಗಿದ ಆವೇಶದಿಂದ ಮರುಮಾತನಾಡದೆ ಬಂದಂತೆಯೇ ಹಿಂತಿರುಗಿದ.

ಯಾಕೆ ಮೂಕನಾದೆ?

2009-02-11T18:10:00.000-08:00

ಅಂದು ಮುಂಜಾನೆಯ ಗಡಗಡಿಸುವ ಛಳಿಯಲ್ಲಿ ಚಹಾ ಅಂಗಡಿಯತ್ತ ನಡೆದಿದ್ದೆ. ಅಂದ್ಯಾಕೋ ಮನಸ್ಸು ಗರಬಡಿದಂತೆ ಸ್ಥಬ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಂಗಡಿಯಿಂದ "ಯಾಕೆ ಮೂಕನಾದೋ.... ಗುರುವೆ ನೀನು ಯಾಕೆ ಮೂಕನಾದೋ...? " ಎಂಬ ಭೀಮಸೇನ ಜೋಷಿಯವರು ಹಾಡಿರುವ ಭಕ್ತಿಗೀತೆ ಮೂಡತೊಡಗಿತ್ತು.

ಸ್ವರಸಾಮ್ರಾಟ ಭಾರತರತ್ನ ಪಂಡಿತ್ ಭೀಮಸೇನ ಜೊಷಿಯವರ ಗಾಯನ ಎಂಥವರನ್ನೂ ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧಗೊಳಿಸಬಲ್ಲಂತಾದ್ದು. ಒಮ್ಮೆ ಅವರ ಗಾಯನ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದರೆ ಸಾಕು, ಅದು ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಿನವರೆಗೆ ನಮ್ಮ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ರಣರಣಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ, ಅದು ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಿನವರೆಗೆ ನಮ್ಮ ನಾಲಿಗೆ ಅದನ್ನೇ ಗುನುಗುನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.

"ನಾಥನು ನೀನು.. ಅನಾಥನು ನಾನು .." ಎಂದು ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಾ ಆ ಗೀತೆ ನನ್ನನ್ನು ಭಕ್ತಿಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಹಾಗೇ ಗಾಯನ ಮುಗಿಯುವ ವರೆಗೂ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು, ನಂತರ ಆ ಅಂಗಡಿಯವನಿಗೆ ಅಭಿನಂದಿಸಿ "ಯಾಕೆ ಮೂಕನಾದೋ ... " ಎಂದು ಹಾಡುತ್ತಾ ಮುನ್ನಡೆದೆ.

ದೀಪವೂ ನಿನ್ನದೇ... ಗಾಳಿಯೂ ನಿನ್ನದೇ..

2008-12-27T21:27:00.001-08:00

ಸ್ಥಳ: ಭುವನಗಿರಿ ದೇವಸ್ಥಾನ. ಸಿದ್ದಾಪುರ.ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ.

ದಿಗಂತದಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟ ನೋಟ

2008-12-27T21:17:00.000-08:00

ಸ್ಥಳ : ಹೆಜೆನಿ ಗುಡ್ಡ. ಸಿದ್ದಾಪುರ ತಾಲೂಕು, ಜೋಗದ ರಸ್ತೆ.

ದಬ್ಬೆ ಜಲಪಾತ

2008-12-08T08:22:00.000-08:00

ದಬ್ಬೆ ಜಲಪಾತ / ಕೆಪ್ ಜೋಗ :

ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ದಿನವಿಡೀ ಕಂಪ್ಯೂಟರನ್ನು ಎವೆಯಿಕ್ಕದೇ ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ, ದಿನವಿಡೀ ವಾಹನಗಳು ಕಾರುವ ಹೊಗೆಯನ್ನು ಕುಡಿಯುವ ಶ್ವಾಸನಾಳಗಳಿಗೆ, ವರ್ಷವಿಡೀ ಕಿವಿ ಹರಿದುಹೋಗುವಷ್ಟು ಶಬ್ದಾಘಾತಗಳಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿಹೋಗುವ ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಸಾಂತ್ವನವನ್ನೀಯುವ ಬಗೆ ಬೇಕೇ ಬೇಕಿತ್ತು.

ಕೃಷ್ಣ, ಪ್ರವೀಣ ನಾರಾ, ಮಿಥುನ್ ಯು, ಪ್ರದೀಪ ಕೊಪ್ಪಾ, ಪ್ರಮೋದ nc, ಪವನ್ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಎಲ್ಲಾ ಕೂಡಿಕೊಂಡು ದಬ್ಬೆ ಜಲಪಾತದೆಡೆಗೆ ಹೊರಟೆವು. ಈ ಮೊದಲೇ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಚಾರಣಿಸಿದ್ದ ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ಅವರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣದ ಎಲ್ಲಾ ಪೂರ್ವಯೋಜನೆಗಳು ಸುಲಲಿತವಾದವು. ’ನಕ್ಸಲರ ಕಾಟ’ ಎಂಬ ಭಯ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಆವರಿಸಿರುವದರಿಂದ,”ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಕಡೆ ಕಾಡು ತಿರುಗಲು ಹೊರಟಿದ್ದೇವೆ”, ಎಂದ ಕೂಡಲೇ ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ನನಗೊಮ್ಮೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಸುರಿಮಳೆಗೈದಳು. ’ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಕಾಟ, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಕ್ಸಲರ ಕಾಟ. ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರೂ ಇದ್ದರೂ ತೊಂದರೆ ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲ’, ಎಂದು ಹೇಳಿ ನಾನೂ ಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಂಡೆ:-)

ರಾತ್ರಿಯ ಶಿವಮೊಗ್ಗೆಯ ರೈಲು ಬಳಸಿ, ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ತಿಂಡಿ ತಿಂದು, ಕಾರ್ಗಲ್(ಸಾಗರದಿಂದ ಜೋಗದ ರಸ್ತೆ, 20km) ಎಂಬ ಊರಿಗೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಂದೆವು. ಇಲ್ಲಿಂದ ಭಟ್ಕಳ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಸಗದ್ದೆ (ಕಾರ್ಗಲ್ ನಿಂದ 20km, ಭಟ್ಕಳದ ಕಡೆಗೆ) ಎಂಬ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿದುಕೊಂಡು ಸುಮಾರು ಆರು ಕಿಮಿ ಇರುವ ದಬ್ಬೆಯ ಜೋಗದ ಕಡೆ ನಡೆದೆವು.

ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ ಹರಣಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, ಕಿರು ಜಲಪಾತಗಳನ್ನು ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸೆರೆಹಿಡಿಯುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಇದ್ದ ಅನೇಕ ತಿರುವುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಹಳ ಸುಲಭವಾಗಿ ದಾರಿತಪ್ಪಿಸುವಂತಿದ್ದವು. ದಬ್ಬೆ ಜಲಪಾತದಷ್ಟೇ ಹೆಸರು ಮಾಡಿದವರೆಂದರೆ ದಬ್ಬೆಮನೆಯ ಮಂಜುನಾಥ ಗೌಡರು. ಇವರ ಮನೆಯ ಎದುರಿನ ಗದ್ದೆಯಂಚಿನಲ್ಲೇ ಕೆಳಗಡೆ ಜಲಪಾತವಿರುವದರಿಂದ, ಬಂದ ಚಾರಣಿಗರಿಗೆ ಊಟ, ವಸತಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಇವರ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಕಂಡಕಂಡವರಲ್ಲೆಲ್ಲಾ "ಹೊಯ್... ಮಾರಯ್ರೆ...ಗೌಡ್ರ ಮನೆಗೆ ದಾರಿ ಹೆಂಗೆ...?" ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಅಂತೂ ಗೌಡರ ಮನೆಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಮಧ್ಯಾಹ್ನವಾಗಿತ್ತು. ’ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬೇಕಾಗಬಹುದು’ ಎಂದು ಗೌಡರು ಕೊಟ್ಟ ಹಗ್ಗವನ್ನು ಹೆಗಲಿಗೆ ಏರಿಸಿ ಭತ್ತದ ಗೆದ್ದೆಯ ತುದಿಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆವು. ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಕಿಮಿಯಷ್ಟು ಲಂಬವಾಗಿ ಗದ್ದೆಯ ನೆತ್ತಿಯಿಂದ ಇಳಿಯಬೇಕು. ಕೇವಲ ಮರಗಳ ಹಾಗೂ ಬಳ್ಳಿಗಳ ಕಾಂಡದ ಸಹಾಯದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಸಾವಧಾನವಾಗಿ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಅನುಭವವಂತೂ ’ಸಖತ್’. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನೀವು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿರುವದು ಬಳ್ಳಿಯೋ ಅಥವಾ ಹಾವೋ ಎಂದು ಗೊಂದಲವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.!!! ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಹಾವಿನ ಹಾಗೂ ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಬಲ್ಲಂತಹ ಕರಡಿಯ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಲಕ್ಷ್ಯವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದೆವು.

ದಬ್ಬೆಯ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವೆಂದರೆ ಕೆಳವರೆಗೆ ನೀವು ಇಳಿಯುವವರೆಗೂ ಜಲಪಾತ ಗೋಚರಿಸುವದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸುಮಾರು 20-30 ಅಡಿಗಳಷ್ಟು ಎತ್ತರ ಬಾಕಿ ಇರುವಾಗ ಇದು ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ದೃಶ್ಯದ ವೈಭವವನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿಯೇ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು. ಪ್ರದೀಪ ಹೇಳುವಂತೆ, ’’God levellu magaa... God levallu..."!!!.

ಎಲ್ಲರೂ ಉತ್ಸಾಹಭರಿತರಾಗಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಆಟ-ಸ್ನಾನಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಪೃಕೃತಿಯ ಸವಿಯನ್ನು ಸವಿಯುತ್ತಾ ಅಲ್ಲೇ ಕಳೆದೆವು.
ದಬ್ಬೆ ಜೋಗದ ಹತ್ತಿರದ ನೋಟ.
ಗಾಳಿಯ ರಭಸಕ್ಕೆ
ನೀರು ಸಿಡಿಯುವದರಿಂದ
ಹತ್ತಿರದವರೆಗೆ
ಕ್ಯಾಮೆರಾ
ತರಲಾಗುವದಿಲ್ಲ.

ಮತ್ತೆ ತಿರುಗಿ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಹತ್ತಿ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಹೊಟ್ಟೆ ನಿರ್ವಾತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಗೌಡರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ತಯಾರಾಗಿದ್ದ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಅನ್ನ-ಸಾರು, ಮಜ್ಜಿಗೆ, ಕಡಿ ಉಪ್ಪು, ಮಿಡಿ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಇವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮೇಯುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಉಲ್ಲಸಿತವಾಗಿತ್ತು.

ಗೌಡರ ಮನೆಯ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದ ಭತ್ತದ ತೆನೆ >>

<< ಗೌಡರ ಮನೆಯ ಹಸಿ ಅಡಿಕೆ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ದಬ್ಬೆಜೋಗ ಒಂದು ದಿನದ ಚಾರಣಕ್ಕೆ ಅತಿಸೂಕ್ತವಾದ ಜಾಗ. ಬೇಕಷ್ಟು ನಡಿಗೆ, ಕಾಡು, ಇಳಿಯುವದು, ಹತ್ತುವದು, ಕೆಲವೊಂದು ಕಡೆ ಸವಾಲುಹಾಕುವಷ್ಟು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಮಗಿರುವ ಪೃಕೃತಿಯ ಜೊತೆಗಿನ ಒಡನಾಟದ ಬಯಕೆ ಕೊಂಚವಾದರೂ ಈಡೇರುವದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಹವಣಿಕೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಮತ್ತೆ ಸಾಗರದತ್ತ ಪ್ರಯಾಣಿಸಲು, ವ್ಯಾನೊಂದನ್ನು ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಪಡೆಯಲು ಪಕ್ಕದ ಊರಾದ ಕೊಡ್ಲಕೆರೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಗೌಡರ ಮನೆಯತ್ತ ಬೆಳದಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದೆವು.

ದಬ್ಬೆ ಜೋಗಕ್ಕೆ ನೀವೂ ಹೋಗಿಬನ್ನಿ. ಆನಂದಿಸಿ.

ಹುಲಿಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ :: ಭಯದ ಓಟ !!!

2008-11-24T18:44:00.000-08:00

ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ವೃತ್ತಾಂತ. ಅಂದು ಮುಗೀಬಾಯಿಯ ಯಂಕಣ್ಣ ಮತ್ತು ನಾನು ಇಬ್ಬರೇ ನಮ್ಮೂರಿನ ದೇವಸ್ಥಾನವಾದ ಚಂದಗುಳಿಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೆವು. ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಪೂಜೆ ಮುಗಿಸಿ ಒಂದು ಕವಳ ಮೆದ್ದು, ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನಿದ್ರೆ ತೆಗೆಯುವದರಲ್ಲಿ ಸಂಜೆ ಐದು ಆಗಿಹೋಗಿದ್ದು ನಮ್ಮ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅಲ್ಲಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಸುಮಾರು ನಾಲಕ್ಕು ಕಿಮಿ ಆಗಬಹುದು. ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನ ಕಾಲುಹಾದಿ. ಕಾಲುಹಾದಿ ಅಂದರೆ ದಾರಿಯ ಎರಡೂ ಕಡೆ ಮುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅಡವಿ. ಸುಮಾರು ಒಂದು ಹತ್ತು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹಾಗೂ ಹಿಂದೆ ಮಾತ್ರ ದಾರಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ನಮ್ಮ ಯಾವಾಗಿನ ರೂಢಿಯಂತೆ ಏನೇನೋ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಹರಟುತ್ತಾ ನಡೆದಿದ್ದೆವು.

ಛಳಿಗಾಲವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಬೇಗನೇ ಕತ್ತಲು ಆವರಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಸುಮಾರು ಒಂದು ಕಿಮಿ ನಡೆದಿರಬಹುದು, ಚಂದಗುಳಿ ಹಳ್ಳವನ್ನೂ ದಾಟಿಯಾಗಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೇಲೇ ಮಂಗಗಳು ಕಿರುಚಾಡತೊಡಗಿದವು. ಅವುಗಳ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಕಿರುಚಾಟ, ಮರದಿಂದ ಮರಕ್ಕೆ ಭಯದಿಂದ ಹಾರುವ ರೀತಿ... ಇವುಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ದಟ್ಟಡವಿಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುವವರಿಗೆ ಭಾರೀ ಅಪಾಯದ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯೇ ಸರಿ.

ಯಂಕಣ್ಣ ಕೂಡಲೇ ಹೇಳಿದ, "ಅಲ್ಲಿ ನೋಡು ಹುಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಕಾಣ್ತಾ ಇದ್ದು"!!! ಆತ ಅಷ್ಟು ಹೆದರಿದ್ದನ್ನು ನಾನೆಂದೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ.
ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಭಯದಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಜಗ್ಗೆಯ ಒಳಗೆ ಆಗುತ್ತಿರುವ ’ಚರಪರ’ ಸದ್ದು ಹುಲಿಯ ಇರುವಿಕೆಯನ್ನು ಖಚಿತಗೊಳಿಸಿತು. ಸುತ್ತಲೂ ಏನು ನಡೆಯುತ್ತಾ ಇದೆ ಎಂಬುದು ಒಮ್ಮೇಲೇ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದು ಜೀವ ಭಯ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿತು.

"ಏ ಓಡೋ......." ....ಇಂದಿನವರೆಗೂ ಯಂಕಣ್ಣ ಕಿರುಚಿದ್ದು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ರಣರಣಿಸುತ್ತಿದೆ.!!! ಅಂದು ಹೇಗೆ ಓಡಿದೆವೆಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೊರಕಲು ದಾರಿ, ಮಣ್ಕುಳಿಯ ಘಟ್ಟದ ಇಳಿಜಾರು, ಏನನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಓಡಿದೆವು.

ಅಂದು ಹುಲಿ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಧಾಳಿ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸುಮಾಡಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮಿಬರ ಗತಿ ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತೋ....

ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಇಂದಿಗೂ ಮೈ ಒಮ್ಮೆ ಗಡಗಡ ನಡುಗುತ್ತದೆ.

ಮಣ್ಕುಳಿ

2008-09-18T08:35:00.000-07:00

ಮಣ್ಕುಳಿ. ಅಂದರೆ ಮಣ್ಣಿನ ಕುಳಿ ಅಥವಾ ಮಣ್ಣಿನ ಹೊಂಡ.
ನಮ್ಮೂರಾದ ಮಾಳಲಗಾಂವಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ಜಾಗ. ಇಲ್ಲಿರುವದು ಕೇವಲ ಮೂರು ಮನೆಗಳು ಮಾತ್ರ. ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಮುಗಿಲೆತ್ತರದ ಮರಗಳು ತುಂಬಿರುವ ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ, ಮಣ್ಕುಳಿಯ ಬೆಟ್ಟ ಅಂದರೆ ಚಾಮುಂಡಿ ಬೆಟ್ಟದಿಂದ ಮೈಸೂರನ್ನು ನೋಡುವ ವೀವ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಇದ್ದಂತೆ...:-) ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಚ್ಚಹಸಿರಿನ ಭತ್ತದ ಗದ್ದೆಗಳು ತುಂಬಿರುವ ಉದ್ದನೆಯ ಕಣಿವೆ, ಆಚೀಚೆ ಹಸಿರನೆಯ ಬೆಟ್ಟ. ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಪರಮಣ್ಣನ ಹಾಗೂ ಕ್ರಷ್ಣಪ್ಪನ ಮನೆಯ ಹಂಚುಗಳು. ನಮ್ಮಜ್ಜ ಹೇಳುವ ಹಾಗೆ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ಮಣ್ಕುಳಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಡವಿಯಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತಂತೆ. ಆಗ ಕ್ರಷ್ಣಪ್ಪ ಇನ್ನೊಂದು ಊರಿನಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಕಾಡು~ಬೆಟ್ಟ ಸವರಿ ತೋಟ~ಗದ್ದೆ ಮಾಡಿದನಂತೆ. ನಮ್ಮೂರಿನ ಎಲ್ಲರ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಂತೆ ಈ ಮಣ್ಕುಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಲೆ ಹೊತ್ತಿಸಿದ ಈ ಕ್ರಷ್ಣಪ್ಪ ಬಹಳ ಶ್ರಮಜೀವಿ. ಆತನಿಗೆ ಈಗ ಸುಮಾರು ಎಂಭತ್ತರ ಹರೆಯ. ಒಂದು ದಿನ ಅಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ಜೇನು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಾಕಿ, ಆಗ ಸಿಟ್ಟಿಗೆದ್ದ ನೊಣಗಳಿಂದ ಐವತ್ತು ಅರವತ್ತು ಕಡಿತಗಳನ್ನು ತಿಂದರೂ ಏನೂ ಆಗದವರಂತೆ ಸುಖವಾಗಿದ್ದ ಈ ಕ್ರಷ್ಣಪ್ಪನಿಗೆ ನಾನಂತೂ ಸಲಾಮು ಹೊಡೆಯುತ್ತೇನೆ....

ಈ ಮಣ್ಕುಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಜಲಪಾತವಿದೆ. ಅದರ ಹೆಸರು ’ನಾಗುಂದ ಹಳ್ಳ’.

ಮೊನ್ನೆ ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ನಾನು ಮತ್ತು ಶಿರ್ಯಪಚ್ಚಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಪರಮಣ್ಣನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮದುವೆಯಾದ ಶ್ರೀಕಾಂತನನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿ, ಉಂಬಳದ ಕಡಿತವನ್ನು ಸಹಿಸಿ, ಹಳ್ಳದ ಮಳೆಗಾಲದ ಭೋರ್ಗರೆತವನ್ನು ನೋಡಿಬಂದೆವು. ಪರಮಣ್ಣ ಅವನ ಮನೆಗೆ ಇದೇ ಹಳ್ಳದಿಂದ ಹಣಿನೀರಿನ ಮೂಲಕ ನೀರಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.

ನಾಗುಂದ ಹಳ್ಳ... ಎದುರಿನಿಂದ ಇದನ್ನು ನೋಡಲಸಾಧ್ಯ.
ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕಿರಿದಾದ ಕಾಲುವೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಮಾತ್ರ ನೋಡಬಹುದು..
ಈ ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿ ಬರುವ ನೀರಿನ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಒಂದು "Turbine" ಕೂರಿಸಿದರೆ ಆರಾಮಾಗಿ 10 ಮೆಗಾವ್ಯಾಟ್ ಕರೆಂಟು ಪಡೆಯಬಹುದು ಹಾಗೂ KEBಯವರ ಕಾಲು ಹಿಡಿಯುವದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂಬುದು ನಮ್ಮನೆಯ ವಿಶ್ವಣ್ಣನ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ವಾದ.
ಪರಮಣ್ಣ ಮತ್ತು ಶಿರ್ಯಪಚ್ಚಿ.....

ಈ ಘಟ್ಟದ ಕೆಳಗಿರುವ ಮಣ್ಕುಳಿ ನೋಡಲು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗದಂತೆ ಭಾಸವಾದರೂ, ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಲ್ಲಿನ ಬದುಕು ಕಷ್ಟಕರ. ಘಟ್ಟಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿ ಇಳಿದು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ತಲುಪುವದೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಾಹಸ.ಮೊನ್ನೆ ಪರಮಣ್ಣನ ಹೊಸ ಆಕಳೊಂದನ್ನು ಹುಲಿ ಹೊತ್ತೊಯ್ದಿದೆಯಂತೆ!!! ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಹುಲಿ ಮತ್ತು ಕಪ್ಪುಚಿರತೆಗಳು ತಮ್ಮ ಇರುವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾ ಗಸ್ತು ತಿರುಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಳಗಡೇ ಕುಳಿತಿರಲೂ ಭಯವೇ.

ಇದೇ ಮಣ್ಕುಳಿಯ ಘಟ್ಟದ ಮೂಲಕವಾಗಿ ಮೊದಲ ಸಲ ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಕರೆಂಟು ತರುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಮಣ್ಕುಳಿಯ ಕಾನನದಲ್ಲಿ ಕರೆಂಟು ಕಂಬಗಳನ್ನು ಎಳೆದು ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ತಂತಿ ಜೋಡಿಸಿದ ನಮ್ಮೂರಿನ ಎಲ್ಲರ ಶ್ರಮವೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ್ದೇ. KEB ಯವರು ತಲೆಹಾಕಿಯೂ ಮಲಗದಂಥಾ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯವರೂ ಕರೆಂಟಿನ ಮೇಸ್ತ್ರಿಗಳೇ...!!!

ಮಣ್ಕುಳಿಯ ಘಟ್ಟ ಇಳಿಯುವ ದಾರಿ...

ನಮ್ಮೂರಿನ ದೇವಸ್ಥಾನ ಚಂದಗುಳಿಗೆ ಮೊದಲು ಕಾಲುಹಾದಿಯಲ್ಲೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮಣ್ಕುಳಿಯ ಘಟ್ಟಗಳು ಎಂದರೆ ಭಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸುತ್ತಲೂ ಆವರಿಸಿರುವ ಕರಿಯ ಅಡವಿ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ರಕ್ತ ಹೀರುವ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೇ ಉಂಬಳಗಳು. ಮೊಳಗೊಮ್ಮೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಕೇಳಿ, ಮಣ್ಕುಳಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವಿಶೇಷ ಆದರವಿದೆ.... ಎಲ್ಲಾ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ....

ಮಳೆಯ ಮೇಲೇಕೆ ದೂರು...?

2008-09-08T20:50:00.000-07:00

ಮಳೆ... ಇದು ಅದೇ ಮಳೆಯ ನೀರಲ್ಲವೇ? ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಕ್ಕೋಡಿ ಕುಣಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವಲ್ಲವೇ? ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ನೀರ ಹಿಡಿದು ಗೆಳೆಯನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಸೋಕುತ್ತಿದ್ದೆವಲ್ಲವೇ? ಆಕಾಶದೆಡೆಗೆ ಮುಖಮಾಡಿ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಪಟಪಟನೇ ಬೀಳುವ ಮಳೆಯ ಹನಿಯನ್ನು ಹಾಗೇ ಆಕರೆದು ಬಾಯನ್ನಗಲಸಿ ಕುಡಿದು ತಪ್ತರಾಗುತ್ತಿದ್ದೆಲ್ಲವೇ?.....ಮಳೆ ತುಂಬಿ ಬಂದು ಅಂತರ್ಜಲ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿದಾಗ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಒರತೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತಾಸುಗಟ್ಟಲೇ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವಲ್ಲವೆ? ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ ಬಾವಿಯನ್ನು ಬಗ್ಗಿ ನೋಡುವದು, ಕಣಕಿದ ಬಾವಿಯ ನೀರನ್ನು ಕೋಲಿನಲ್ಲಿ ಅಳಕಿಸುತ್ತಾ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವಲ್ಲವೇ? ಮಳೆ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಖುಷಿ? ಅಜ್ಜ ಪಂಚಾಂಗ ನೋಡಿ ’ಈ ವರ್ಷ ಒಳ್ಳೆ ಮಳೆ ಇದ್ದು ಕಾಣ್ತು’ ಎಂದಾಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಏನಾಯಿತು ಈಗ...? ಒಮ್ಮೆಲೇ...? ಒಂದು ಹನಿ ಮಳೆ ಬಿದ್ದರೂ ’ಥತ್ ಮಳೆ..ಹಾಳಾದ್ದು...ಯಾಕಾದರೂ ಬಂತೋ....ನನ್ನ ಇಡೀ ದಿನವೆಲ್ಲಾ ಹಾಳು...’ ಎಂದೇಕೆ ಗೊಣಗಾಡುತ್ತೇವೆ?

ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದ ನಿಸರ್ಗವನ್ನು ದೂಷಿಸತೊಡಗಿಬಿಟ್ಟೆವೇ? ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಜನಾಂಗಕ್ಕೆ ಮಳೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜ್ಯಾಮ್ ಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಅಪರಾಧಿಯಂತೆ ತೋಚುವದೇ?....ನಾವು ಉಸಿರಾಡುವ ಈ ಗಾಳಿ, ಕುಡಿಯುವ ಈ ನೀರು, ಉಣ್ಣುವ ಅನ್ನ, ಬೆಂಕಿ...ಇವೆಲ್ಲ ಎಂದಿನಿಂದಲೂ ಇತ್ತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಮಾನವ ಉಳಿದು ಬೆಳೆದಿದ್ದಾನೆ. ನಾವು ತಂತ್ರಜ್ನಾನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಮುಂದುವರಿದರೂ, ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೋಟಿ-ಕೋಟಿ ಹಣವಿದ್ದರೂ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಕೊನೆಗೆ ಮಾನವ ಪ್ರಾಣಿಗಳು. ನಿಸರ್ಗದೊಡನೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಒಡನಾಟ ದಿನವೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಇರುವಿಕೆಯ ತುಣುಕುಗಳನ್ನಾದರೂ ದೂಷಿಸದೇ ಪ್ರೀತಿಸಬಹುದಲ್ಲವೇ?.

ಹೊರಗೆ ತುಂತುರು ಮಳೆ... ಎಲ್ಲ ಮರೆತು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಮಿಂದು ಬರೋಣ ಎಂಬಾಸೆ.

FOCUS

2008-08-12T20:59:00.000-07:00

WHEN WORDS BECOME UNCLEAR, I START FOCUSING.

ಒಂದು ವಾಚಿನ ಕಥೆ

2008-08-08T01:13:00.000-07:00

ನಾನು ಆಗ ಎಂಟನೇ ಇಯತ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನೊಳಗೆ ಒಂದು ದಿನ ಹುಚ್ಚು ಹಠವೊಂದು ಹೊಕ್ಕಿತು. ಒಂದು ವಾಚು ಬೇಕೆಂಬುದೇ ಅದಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಕೇವಲ ೨೫ ರೂಪಾಯಿದಾದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಅದರೆ ನನಗೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯಲು ಹಾಗೂ ಇತರ ಕಾರ್ಯಾರ್ಥಗಳಿಗಾಗಿ ಒಂದು ವಾಚು ಬೇಕೇ ಬೇಕೆಂಬುದು ನನ್ನ ವಾದವಾಗಿತ್ತು.

ಘಟನೆ ನಡೆದಿದ್ದು ಮಳಲಗಾಂವಿನಲ್ಲಿ.”ಮಕ್ಕಳು ಏನೇನೋ ಬೇಕೆಂದು ಯಾವಗಲೂ ಹಠ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಬೇಕೆಂದುದೆಲ್ಲಾ ಕೊಡಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಆಮೇಲೆ ಮೈಮೇಲೇ ಹತ್ತಿಕುಳಿತುಬಿಡುತ್ತಾರೆ" ಎಂಬುದು ಅಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲರ ವಾದ. ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ವಾದ ಜೋರಾದಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ತಾವೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ಎಷ್ಟನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಾಚು ಖರೀದಿಸಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ವಿವರಿಸತೊಡಗಿದರು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವವರನ್ನ, ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಸ್ತರರನ್ನ ಹೀಗೆ ಯಾರನ್ನು ಕೇಳಿದರೂ ಟೈಮು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ತನಗೊಂದು ವಾಚು ಬೇಕೆಂದು ಹಠ ಮಾಡುವದು ಅತೀ ಮೂರ್ಖತನವೆಂದು ವಿವರಿಸಿದರು. ಮನೆಯ ಅಜ್ಜರಂತೂ”ಈಗಿನ ಕಾಲದ ಮಕ್ಕಳ ಹಠ, ಬೇಡಿಕೆ ಹಾಗೂ ಇತರೆ ವರ್ತನೆಗಳಿಗೆ ಬಹಳ ರೋಸಿಹೋಗಿದ್ದೇನೆ, ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ಎಷ್ಟು ಶಾಂತಚಿತ್ತರಾಗಿದ್ದರು’ ಎಂದು ಕನವರಿಸಿದರು. ಶಿರಿಯಪಚ್ಚಿಯಂತೂ ಎಂದಿನಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಅಜ್ಜನಿಗೇ ಹೋಲಿಸುತ್ತಾ, ’ ನಿನ್ನ ಹಠ, ಮಾತಾಡುವ ಕಲೆ ಎಲ್ಲಾ ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜನಂತೆಯೇ ’ ಎಂದ :-) ’ಆದರೂ ಅಜ್ಜ ಯಾಕೆ ಎಂದಿಗೂ ನನ್ನ ಬೆಂಬಲಿಸುವದಿಲ್ಲ?’ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಅರಗಲಾರದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿತ್ತು.

ನಾನೂ ಸಹ ನನ್ನ ವಾದವನ್ನ ಹಿಂಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಎರಡು ದಿನ ಸತತವಾಗಿ ಕಣ್ಣೇರು ಸುರಿಸಿದೆ.!! ಅದೂ ಕೋಣೆಯ ಗಾದೀ ಮಂಚದ ಒಳಗೆ ಹೊಕ್ಕಿ. ಅದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಒಂದು ಸುಭದ್ರ ಸ್ಠಾನವಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಅದೃಷ್ಟವೆಂಬಂತೆ ಏನೋ ಅಂದೇ ಗೋವಾದಿಂದ ಶಿವರಾಮಪಚ್ಚಿ ಬಂದಿದ್ದ. ನನ್ನ ದು:ಖವನ್ನು ನೋಡಲಾರದೇ ಅಂತೂ ಅವನ ಕೈಗೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ವಾಚನ್ನೇ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಟ್ಟು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದ :-)
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿ ಪಡೆದ ವಾಚು ನಮ್ಮ ಭೈರುಂಭೆ ಹೈಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲೇ ಕೆಲವೊಂದರಲ್ಲಾಗಿತ್ತು.
ಶಿವರಾಮಪಚ್ಚಿಗೆ ಆ ವಾಚಿಗೋಸ್ಕರ ಇಂದಿಗೂ ನಾನು ಧನ್ಯ.

ಈ ಕಥೆ ಮೊನ್ನೆ ಆಫೀಸಿನ ಚಹಾ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂತು. ಇಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸಿದೆ :-)

ಕೋಮಲ ತೀವ್ರಗಳಿಂದಾಚೆ..

2008-07-08T06:42:00.000-07:00

ಭಾವನೆಗಳೇ ಹಾಗೆ. ಅವು ಕೋಮಲ ಮತ್ತು ತೀವ್ರಗಳಿಂದಾಚೆಗೆಲ್ಲಾದರೂ ಸಿಗಬಹುದೇನೋ...
ದೇವರ ಸೃಷ್ಟಿಯೇ ಅಂಥಾದ್ದು. ಕೋಮಲಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಸಿಗುವ ತೀವ್ರತೆ ಅಂತೆಯೇ ತೀವ್ರಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಸಿಗುವ ವಿನಮ್ರತೆ ಮನವನ್ನ ಪುಳಕಿಸಿಬಿಡುತ್ತವೆ.

ಮಳೆ ಹುಯ್ಯೋ ಎಂದು ಹೊಯ್ಯುತ್ತಿತ್ತು. ಬೈಕು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮೈತುಂಬಾ ರೇನುಕೋಟು ಹೊದ್ದಿದ್ದರೂ ತಲೆಯ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ನ ಅಂಚೊಂದರಿಂದ ಉಸುರುವ ನೀರಿನ ಹನಿಯೊಂದು ಕಣ್ಣೊಳಗೆ ಠಪ್ ಎಂದು ಬಿದ್ದಾಗ, ಮುಚ್ಚಿದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕೋಮಲ ಸ್ವರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ತುಳುಕುತ್ತಿದ್ದ ರಾಗದೊಳಗಿಂದ ತೀವ್ರ ಮಧ್ಯಮವೊಂದು ಮೇಲೆರಗಿ ಬಂದು ಬಡಿದಂತೆ.

ಅಂತೆಯೇ ಗಾಡಿಗಳಿಂದಲೇ ತುಂಬಿಹೋಗಿದ್ದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶಪಿಸುತ್ತಾ, ಎದುರು ಬಂದವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಹೆಡ್ ಲೈಟನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಾ, ಯಾರಾದರೂ ಅಡ್ಡಬಂದು ಸತ್ತರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ, ನಾನು ಮಾತ್ರ ಮನೆಗೆ ಬೇಗ ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಸಾಕೆಂದು ಹವಣುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ದಾರಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೇ ನಿಂತಿದ್ದ ಹಣ್ಣಾಗಿ ಮಾಗಿದ ವೃದ್ಧರೊಬ್ಬರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಮುಗುಳ್ನಗೆ, ಯಾವುದೋ ವಕ್ರಸಂಚಾರದ ರಾಗದಲ್ಲಿ ಮೀಯುತ್ತಿದ್ದ ಮನಕ್ಕೆ ಕೋಮಲ ರಿಷಭದ ಮೇಲೊಮ್ಮೆ ಕ್ಷಣಕಾಲ ನಿಂತಂತಾಗಿ, ಬದುಕು-ಬವಣೆ-ಹೋರಾಟಗಳೆಲ್ಲ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಸುಳಿದು ಮನ ಕಲಕಿಹೋದಂತೆ.
ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿನ ಈ ಕೋಮಲ-ತೀವ್ರಗಳ ಚೆಲ್ಲಾಟ ಆ ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮರೀಚಿಕೆಯ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿರುವ...ಓಡಿ ಓಡಿ ದಣಿದಣಿದು ಮಲಗುವ ಜಿಂಕೆಯಂತೆ..... ಕೈಗೆಂದೂ ಎಟುಕದ ಜೂಜಾಟ.

ಓ ದಿಗಂತವೇ..........

2008-06-28T08:47:00.000-07:00

ಓ ದಿಗಂತವೇ
ಚಿಂತಿಸುತಲಿದ್ದೆ ನಿನ್ನ………

ಬೀಗುತಲಿದ್ದೆ, ನಿನ್ನ ಕಂಡ
ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ, ಅರ್ಧಸತ್ಯದ
ಜಾಡಿನಲ್ಲಿ, ನಿಜವಾಗಿಯೂ
ನೀನು ಪೂರ್ತಿಯಲ್ಲವೇ?
ಓ ದಿಗಂತವೇ………

ಹುಡುಕಿದೆ ನಿನ್ನ ಕೋಟಿ
ನಾಮ ದೇಶ ನದಿ ಬಯಲುಗಳಲ್ಲಿ
ಧ್ಯಾನವೇಕಾಂತಗಳೇಕೆ ನಿನ್ನೆಡೆಯ
ದಾರಿ ತೋರಲಿಲ್ಲ, ನೀ
ನನ್ನಲ್ಲೇ ಇದ್ದೆಯಂತಲ್ಲವೆ?
ಓ ದಿಗಂತವೇ…..

ಲೋಕ ಗುಮ್ಮನೆಂದಿತು, ವಿಜ್ನಾನ
ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲವೆಂದಿತು,
ಜೊತೆಗೆ ಯಾರಿಲ್ಲ, ಒಬ್ಬಂಟಿ
ಕೊನೆಯಿಲ್ಲದ, ದಿಕ್ಕಿಲ್ಲದ ಪಯಣ,
ಓ ದಿಗಂತವೇ, ಅಂಜುತಲಿದ್ದೆ……..

ಈ ಜಗದ ಓಟದಲ್ಲಿ,
ಅನ್ವೇಷಣೆಯ ಸುಖದಲ್ಲಿ, ಭದ್ರತೆಯ
ಅಡಿಪಾಯಗಳಲ್ಲಿ ನೀನಿಲ್ಲ, ಆದರೂ
ನೀ ನೆರಳು ತೋರಲಿಲ್ಲ, ನಡುಗುತಲಿದ್ದೆ
ಓ ದಿಗಂತವೇ,……. …

ನಾನೋಡಿ ಬಂದೆ ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ
ಗುರು ತತ್ವಗಳೆಲ್ಲೆಯ ಮೀರಿ
ಹಣ ಮೋಹ ದಾಹಗಳ ಮೀರಿ
ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನೇ ಮೀರಿಸುವ
ಬವಣೆಯಲ್ಲಿ,
ದಣಿದಿದ್ದೆ… ಓ ದಿಗಂತವೇ,……….

ಮೋಡ ಹರಿದಿತ್ತು, ದಿನ ಚಿಗುರಿತ್ತು.
ಹೊಂಗಿರಣ ಮೈಚೆಲ್ಲಿದಾಗ
ನೀರಾಯಿತು ಹುಚ್ಚು ಮನಸ್ಸು
ಬಸಿದ ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಿತ್ತು
ಕರುಣೆ …. ಓ ದಿಗಂತವೇ,………

ತಂಗಾಳಿ ಮುತ್ತುತಲಿತ್ತು…
ಚಂದಿರ ಮೇಲೇರಿತ್ತು, ಹೃದಯ
ಬಡಿದಿತ್ತು, ದೀಪ ಬೆಳಗಿತ್ತು……..
ಓ ದಿಗಂತವೇ,……………………

ಹಿಮಾಲಯದತ್ತ .........

2008-06-14T02:49:00.000-07:00

ಸರ್-ಪಾಸ್ …..

ಆ ದಿನ .... ಕಸೋಲಿನಲ್ಲಿ 72 ವರ್ಷದ ಬಸವರಾಜ ಅಂಕಲ್ ಸರ್-ಪಾಸ್ ಚಾರಣಕ್ಕೆ ಬಂದ ಇಸ್ರೇಲಿನ ಯುವಕನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, "ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಹೇಳಿಕೆ ಇದೆ. ನೀವು ಸಮುದ್ರವನ್ನೂ ಮತ್ತು ಹಿಮಾಲಯವನ್ನೂ ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡಿದ ವಿನಹ ಅವುಗಳ ಗಾಂಭೀರ್ಯತೆ, ವಿಶಾಲತೆ, ಆಳವನ್ನು ಅಳೆಯಲಾಗಲೀ ವರ್ಣಿಸಲಾಗಲೀ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ" ಎಂದು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ನನಗದು ಅಷ್ಟು ಬಲವಾಗಿ ನಾಟಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈಗ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹಿಮಾಲಯದ ಬಗ್ಗೆ ವರ್ಣಿಸಲು ಬಹಳ ಶಬ್ದಗಳೂ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಚಾರಣದ ಬಗ್ಗೆ ನಾನಿನ್ನೂ ಬರೆದಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ "ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್ ಬಾಯ್ಸ್" ಬಗ್ಗೆ ಒಂದೆರಡು ಮಾತನ್ನ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ.

ಪ್ರವೀಣ (ಇವರು ನಾರಾ ಎಂದೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧರು) , ಕ್ರಿಷ್ಣ, ರಸೂಲ, ಚೇತನ್, ಪ್ರದೀಪ(ಕೊಪ್ಪ), ರಾಧೇಶ, ಪ್ರಮೋದ, ವಿಕಾಸ ರೆಡ್ಡಿ, ಮಿಥುನ್ ಇವರುಗಳೆಲ್ಲಾ ಬಹಳ ಉತ್ಸಾಹಭರಿತ ಚಾರಣಿಗರು. ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಎಲ್ಲಾ ಗುಡ್ಡಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿ ಇಳಿಯುವದೂ ಒಂದು ಚಟವೇ ಬಿಡಿ:-). ಆದರೆ ಹಿಮಾಲಯ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಆಕರ್ಷಣೆಯೇ ಸರಿ. ಎಲ್ಲರೂ ಸುಮಾರು ಒಂದು ವರ್ಷದಿಂದ ಹಿಮಾಲಯದ ಚಾರಣಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಿಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಕಾರಣಾಂತರಗಳಿಂದ ನಾವು ೬ ಜನ ಮಾತ್ರ ಈ ಸಲದ (may 2nd batch, SarPass trek, Organized by Youth Hostel association of India) ಸರ್-ಪಾಸ್ ಚಾರಣಕ್ಕೆ ತೆರಳಲು ಸಕಲ ಸಿದ್ಧತೆಗಳನ್ನೂ ನಡೆಸಿದೆವು.

ದಿಲ್ಲಿಗೆ ತೆರಳಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹಿಮಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದ ಕುಲು ಕಣಿವೆಯತ್ತ ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಪಯಣಿಸಿದೆವು. ದಾರಿಯಗುಂಟ "ಬಿಯಾಸ್" ನದಿಯ ಪ್ರಪಾತ ಹಾಗೂ ಅಲ್ಲಿನ ಬೆಟ್ಟಗುಡ್ಡಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದವು. ಆದರೆ ಆ ಪ್ರಪಾತದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸು ಸಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಜೀವ ಅರ್ಧ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಉಳಿದ ೧೪-೧೫ ದಿನಗಳನ್ನು ಅಂಥಹ ಕಣಿವೆ-ಪ್ರಪಾತಗಳಿರುವ ದೇಶದಲ್ಲೇ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಪ್ರಪಾತದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗುವದು ಅಷ್ಟೇನೂ ಅಂಜಿಕೆ ತರಲಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ಬೇಸ್ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಇದ್ದಿದ್ದು ಕಸೋಲ್ ಎಂಬ ಊರಲ್ಲಿ. ಇದು ನೀವು ಕುಲುವಿಂದ ಭುಂತರ್ ಊರಿನ ಮುಖಾಂತರ ಮಣಿಕರ್ಣಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ೫ ಕಿಮಿ ಹಿಂದೆ ನಿಮಗಿದು ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಸುತ್ತಲೂ ಮುತ್ತಿಕೊಂಡ ಮುಗಿಲೆತ್ತರದ ಬೆಟ್ಟಗಳು. ಅಲ್ಲೊಂದು ಸಣ್ಣ ಊರು ಇದು. ಯಾವಗಲೂ ಇಸ್ರೇಲಿ ಪ್ರವಾಸಿಗರು ತುಂಬಿರುವ ಜಾಗ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಹರಿಯುವ ಪಾರ್ವತಿ ನದಿ. ಅಲ್ಲೇ ಇರುವ ಯುತ್ ಹಾಸ್ಟೇಲಿನ ಬೇಸ್ ಕ್ಯಾಂಪನಲ್ಲಿ ಮೇ ೨ ರಂದು ತೂರಿಕೊಂಡೆವು.

ನಿಮಗೆ ನಾನು ಯೂತ್-ಹಾಸ್ಟೇಲ್ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೇಳಲೇಬೇಕು. ಎಲ್ಲಾ ದೇಶಗಳಲ್ಲೂ,ಸುಮಾರಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ನಗರಗಳಲ್ಲೂ ತನ್ನ ಶಾಖೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ದೇಶ ಹಾಗೂ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಏಕತೆಗಳನ್ನು ಯುವಜನರಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ಪ್ರಕ್ರ್‍ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಜನರಲ್ಲಿ ಜಾಗ್ರತಿ ಹಾಗೂ ಸಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುವದು ಇದರ ಉದ್ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡಿವೆ. ಭಾರತೀಯ ಸರಕಾರ ಇದರ ಚಾರಣ ಹಾಗೂ ಸಾಹಸದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಧನಸಹಾಯ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಜನರೂ ಸಹ ಸುಲಭವಾಗಿ ದೇಶದ ಒಂದೆಡೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆಗೆ ಸಂಚರಿಸಬಹುದು. ಇದರ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ದಾರಿ... .

ಹಾಗೇ ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಚಾರಣದ ಕಥೆ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ತೆರೆಯುತ್ತದೆ.

ದಿನ 1.(ಮೇ ೨, ೨೦೦೮):-

ಅಂದು ಕುಲುವಿನಿಂದ ಕಸೋಲಿನಲ್ಲಿನ ಬೇಸ್-ಕ್ಯಾಂಪಿನಲ್ಲಿ ’report’ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆವು.

ನಮಗೆ ’allot’ ಆದ ಟೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬ್ಯಾಗುಗಳನ್ನು ಇಳಿಸಿ, ಕಸೋಲಿನಲ್ಲಿ ಎನಾದರೂ ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಡೋಣವೆಂದುಕೊಂಡೆವು. ಆದರೆ ನಾವು ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ನಮ್ಮ ಯಲ್ಲಾಪುರವೋ ಅಥವಾ ಸಿರಸಿ ಪೇಟೆಯಂತೆ ಇರುವದಿಲ್ಲ ಹಿಮದ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿರುವ ’city’ ಗಳು ಎಂದು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದುJ. ಅತೀ ಅವಶ್ಯವಾಗಿದ್ದ ಜೊತೆ ಚಪ್ಪಲಿಯೂ ಸಿಗದೇ, ಅಂತೂ ಕೊನೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ 8 ನಂಬರಿನ ಜೋಡಿಗೆ 100 ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಕೊಂಡೆವು.!! ಹಾಗೇ ಅಲ್ಲೊಂದು ಸಣ್ಣ ಹೊಟೇಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಡಿದ ಆಡಿನ ಹಾಲಂತೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿತ್ತು.

ನಮ್ಮ ಒಂದೊಂದೂ ಟೆಂಟುಗಳಲ್ಲಿ 15-16 ಜನರನ್ನು ತುಂಬಿಸಿದ್ದರು. ಮಲಗಲು ಜಾಗ ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಹೊರೆಗಳನ್ನು ಇಡಲು ಇರುವ ಜಾಗ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೇಗೋ 3x6 ಅಡಿ ಜಾಗ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕು ಎಂಬಂಥಾ ಸ್ಥಿತಿJ. ಕಸೋಲ್ ಇದ್ದಿದ್ದೇ 7,500 ಅಡಿ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ. ನಮಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ನೀರೂ ಸಹಾ ಅತೀ ಥಂಡಿಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ನಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವಂತೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು 12 ದಿನ ನಮ್ಮ ಚಾರಣ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ ಸ್ನಾನದ “ತಲೆಬಿಸಿ” ಇಲ್ಲವೆಂದು ನನಗೆ ಬಹಳ ನಿರಾಳವಾಯಿತುJ.

ಇನ್ನು ಊಟದ ಬಗ್ಗೆ ಅಂತೂ ಕೇಳಲೇಬೇಡಿ. ದೆಹಲಿಯಿಂದ ಕುಲುವಿಗೆ ತೆರಳುವ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಬಹಳ ಚಿಂತಿತನಾಗಿದ್ದೆ. ಆಗ ತಾನೇ “Food Poisoning” ಇಂದ 10 ದಿನದ ರಜೆಯನ್ನು ಖಾಲಿಮಾಡಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ 5 KG ಇಳಿದಿದ್ದೆ. ಇದು ನನ್ನನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಬಹಳ ತಳಮಳಗೊಳಿಸಿತ್ತು. ಅದೂ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೂ ನನಗೆ ಅತಿ ಪ್ರಿಯವಾದ ಅನ್ನವನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಇರುವ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆJ. ಆದರೆ ಉತ್ತರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅನ್ನವನ್ನು ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಬಳಸುವದು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಅನ್ನವನ್ನು ಅರ್ಧ ಬೇಯಿಸಿರುವದರಿಂದ ಅದನ್ನು ತಿಂದರೆ ನಮಗಾಗುವ ಹಾನಿಯೇ ಹೆಚ್ಚು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಆಫೀಸಿನ ಸೀನಿಯರ್ ಗಳಾದ ಹಾಗೂ ಸಹಚಾರಣಿಗರೂ ಆಗಿದ್ದ ಕ್ರಿಷ್ಣ, ಮಿಥುನ್, ಚೇತನ್, ರಾಧೇಶ್, ಪ್ರಮೋದ್ ಇವರೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳಿದ್ದರಿಂದ ಕೊನೆಗೆ ರೋಟಿ-ಆಲೂ ವನ್ನೇ ತಿಂದು ಬದುಕಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆJ.

ಬೇಸ್ ಕ್ಯಾಂಪಿನಲ್ಲಿ ಸಂಜೆಯ ಊಟದ ನಂತರ ಇದ್ದ ’ಕ್ಯಾಂಪ್-ಫೈರ್’ ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಪ್ರತಿಭೆಗಳು ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದರಲ್ಲೂ ಪ್ರಮೋದ್ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಹಿಂದೀ ಹಾಡುಗಳು ಎಲ್ಲರನ್ನು ಮೋಡಿಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ದಿನ 2.(ಮೇ ೩, ೨೦೦೮):- ಬಹಳ ವಿರಳವಾದ ತೊಂದರೆ ಎಂದರೆ “High Altitude Sickness”. ಕೆಲವರಿಗೆ ಎತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋದಂತೆ ತಲೆಸುತ್ತುವದು,ವಾಂತಿ,ಜ್ವರ ಇತ್ಯಾದಿ ತೊಂದರೆಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಏನೂ ಮದ್ದಿಲ್ಲ.ಸದ್ಯಕ್ಕೆ. ಇದರ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಸುಮಾರು 1000ft ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ದರು. ನಮ್ಮ ಟೀಮ್ – ಲೀಡರ್ ಆದ ಮೋಹನ್( ಇವರು ಮೈಸೂರಿನವರು. ನ್ಯಾಚುರಲಿಸ್ಟ್) ಹಾಗೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಅನುಭವಿ ಚಾರಣಿಗರಾದ ಸೋಲಂಕಿಯವರ ಪರಿಚಯ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆಯಿತು.

ನನಗೆ ಎಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತ ಪುಳಕಿತಗೊಳಿಸಿದ್ದು ಹಿಮಾಲಯದ ಶ್ರೇಣಿಗಳಲ್ಲಿನ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಅರಳುವ ಸಾವಿರಾರು ಹೂವುಗಳು. ಕರ್ನಾಟಕದ ಪಾರ್ಥೇನಿಯಂ ಗಿಡಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿಹೋಗಿದ್ದ ನನಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಹೂವುಗಳು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಚಕಿತಗೊಳಿಸಿದವು.

ದಿನ 3.(ಮೇ ೪, ೨೦೦೮):- ಹೆಸರಿಗೆ ’ಬರ್ಡ್ ವಾಚಿಂಗ್’ ಎಂಬ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ. ಅಮೇಲೆ ’ರಾಕ್ -ಕ್ಲೈಂಬಿಂಗ್’ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಗಳು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಟೀಮಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಜನರಿದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಮತ್ತು ಕಾಲನ್ನು ಉಳುಕಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮಿಥುನ್ ಇಬ್ಬರೂ ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲೇ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನದಿಯ ನೀರಿನ ಫೊಟೋಗ್ರಫಿ ಮಾಡಿದೆವು. ಹಾಗೆಯೇ ನಾನು ಗಮನಿಸಿದ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿಯ ನದಿಯ ನೀರು ಬಿಳಿಯ ಹಾಲಿನಂತಿರುವದು. ಅದು ಆಗ ತಾನೇ ಹಿಮದಿಂದ ಕರಗಿದ ನೀರಾಗಿದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ. ಅಲ್ಲಿಯ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಕಲ್ಲುಗಳೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬಿಳಿಯತ್ತ ತಿರುಗಿದ್ದವು.

ಹಾಗೆಯೇ ಕಸೋಲಿನ ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕಾರು ರೌಂಡು ಹೊಡೆದು, ಪಾರ್ವತೀ ನದಿಯ ಮೇಲಿರುವ ಸಣ್ಣದೊಂದು ತೂಗು ಸೇತುವೆ ಹತ್ತಿರ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಡ್ಡಾಡಿ ಬಂದೆವು. ಮೈಮೇಲೆ ತುಂಡು ಕಾವಿಯ ಧರಿಸಿ ತಿರುಗಾಡುವ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಮಗೆ ನಿಮ್ಮ ಆಶ್ಚರ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಬಿಗಿಹಿಡಿಯಲಾಗುವದಿಲ್ಲ. ಸನ್ಯಾಸಿಗಳಂತೆಯೇ ವೇಷಧಾರಿಗಳಾಗಿ ತಿರುಗುವ ’ಫ಼ಾರಿನರ್‍ಸ್’ ಗಳಿಗೇನೂ ಕಮ್ಮಿಯಿಲ್ಲ. ಅನೇಕ ಜನರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೆಂದರೆ ಹಿಮಾಲಯದ ಬಗೆಗೆ ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲಾ ದೇಶದ ಜನರಿಗೂ ಒಂದು ಥರಹ ಕುತೂಹಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಇಲ್ಲಿನ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳ ಬಗೆಗಂತೂ ವಿಪರೀತ. ಅದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಹಿತವರೆಂದು ಅರಿಯುವದು ’ಮಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್’ ಪ್ರಶ್ನೆ.!!

ಕ್ಯಾಮೆರಾದ ಮ್ಯಾನುಯಲ್ ನಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಪ್ರಕಾರ, ಕೇವಲ ’{5 to 45}' ಡಿಗ್ರಿವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಅದು ಸರಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಮುಂಬರುವ ಹತ್ತು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಲು ಕರೆಂಟು ಸಿಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿನ ವಿಪರೀತ ಛಳಿಗೆ ಬ್ಯಾಟರಿ ಬೇಗಬೇಗನೇ ಕರಗುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಹಾಗೇ ಇದು ಎಲ್ಲರ ಗೋಳೂ ಆಗಿತ್ತು. ಚಾರ್ಜಿಂಗ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಕೇವಲ ಐದೇ ಇದ್ದದ್ದರಿಂದ ಹಾಗೂ ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ತಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್ ಹಾಗೂ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡುವ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ನೂರರ ಮೇಲಿದ್ದರಿಂದ, ಕ್ಯಾಮೆರಾದ ಬ್ಯಾಟರಿಯನ್ನು ಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವದೂ ಒಂದು ಹರಸಾಹಸವೇ ಆಯಿತು.!!!

ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಅಂತೂ ನಾಳೆ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಲು ಶುರು ಮಾಡುವದು ಎಂದು ಮರುದಿನದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿದ್ರೆಹೋದೆವು...

ಟು ಬಿ ಕಂಟಿನ್ಯೂಡ್............

This Video in youtube is just a try for capturing all the moments in ten mins.

ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ

2008-04-07T00:27:00.000-07:00

ಹೆಲೋ ಗೆಳೆಯರೆ,

"After twenty years" ಎನ್ನುವ ಸಣ್ಣ ಕಥೆ. ಬರೆದವರು ಓ ಹೆನ್ರಿ ಮಹಾಶಯ. ಸಾಹಿತ್ಯ ಜಗತ್ತು ಕಂಡ ಅದ್ಭುತವಾದ ಕಥೆಗಾರರಲ್ಲೊಬ್ಬ. ನನ್ನ ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಕಥೆ ನಮಗೆ ಆಂಗ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮದ ಗದ್ಯ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಳಗೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಆಗ (jan 2000) ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಭಾಷಾಂತರಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸಿದ್ದೆ. ಆ ಪ್ರತಿ ಮೊನ್ನೆ ಮನೆಯನ್ನು "clean:-)" ಮಾಡುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೊರಕಿದಾಗ ಆದ ಸಂತೋಷ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ...!!!

ಎಷ್ಟೋ ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದ್ದರೂ, ಸುಮಾರು 8 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ನನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು (ಓ ಹೆನ್ರಿಯ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ ಕಂಡಿದ್ದು!!) ತಿರುಚಬಾರದೆಂದೆನಿಸಿತು...

ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ’ಓ ಹೆನ್ರಿ’ಗೆ ಸಲಾಂ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ.....

ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ
.................................
ಪೋಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬ ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸವೊಂದರ ಸಲುವಾಗಿ ಅಂದು ಆ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಇದ್ದ. ಆತ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಶೈಲಿ,ಆತನ ಭಂಗಿ ತುಂಬಾ ಚೈತನ್ಯಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದ ತಂಪಾದ ಗಾಳಿ ಈಗಲೋ ಆಗಲೋ ಮಳೆ ಬರಬಹುದೆಂಬುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಬೀದಿ ನಿರ್ಜನವಾಗಿತ್ತು. ಆತನನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ನರಪಿಳ್ಳೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಹೀಗೇ ಆತ ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ನಡೆದ, ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಲಾಠಿಯನ್ನು ವಿಧವಿಧವಾಗಿ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾ. ಆತನ ಕಣ್ಣಿನ ತೀಕ್ಷ್ಣ ನೋಟಗಳು ಆ ಬೀದಿಯ ಪ್ರತೀ ನೋಟವನ್ನೂ ಸೆರೆ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಸ್ವತಃ ಶಾಂತಿಯ ರಕ್ಷಕನೋ ಎಂಬಂತೆ ಆತ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಔಷಧಿ ಅಂಗಡಿಗಳೋ, ಹೊಟೇಲುಗಳೋ ತೆರೆದಿದ್ದು ಕಂಡುಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಬೀದಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾಗಿಲುಗಳೇ ಕಣ್ಣನ್ನು ಕುಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದವು.

ಆತ ಹೀಗೆಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆತ ತನ್ನ ನಡಿಗೆಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆಲೇ ನಿಧಾನಿಸಿದ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಕಬ್ಬಿಣದ ಅಂಗಡಿ ಇತ್ತು. ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿತ್ತು. ಆ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಓರೆಯಾಗಿ ಒರಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಒಬ್ಬಾತನನ್ನು ಆತ ಕಂಡ. ಸ್ವಲ್ಪ ತೆಳ್ಳಗಿದ್ದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಬೆಂಕಿ ಹೊತ್ತಿಸದ ಸಿಗರೇಟೊಂದು ಇತ್ತು. ಯಾವಾಗ ಪೋಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಯು ತನ್ನ ನಡಿಗೆಯನ್ನು ನಿಧಾನಗೊಳಿಸಿದನೋ ಆ ಕೂಡಲೇ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಓರೆಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ.

"ಅವೆಲ್ಲಾ ಸರಿ ಆಫೀಸರ್, ನಾನು ನನ್ನೊಬ್ಬ ಗೆಳೆಯನಿಗಾಗಿ ಕಾಯ್ತಾ ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಅಷ್ಟೇ. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಇಂದು ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಒಪ್ಪಂದ ನಡೆದದ್ದು ಸರಿಯಾಗಿ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ. ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ಮಾತು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವಾಗಿ ಕಾಣುವದಿಲ್ಲವೇ?..ಇರಲಿ. ನಾನು ನಿಮಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೇನೆ. ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಇಲ್ಲೊಂದು "ಬಿಗ್ ಜೋ ಬ್ರಾಡೀಸ್" ಎಂಬ ಹೊಟೇಲೊಂದಿತ್ತು......."

"ಸುಮಾರು ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಅದನ್ನು ಕೆಡವಿಬಿಟ್ಟರು." ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ ಹೇಳಿದ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗೋಡೆಗೆ ಒರೆಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಆ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಬಾಯಲ್ಲಿರುವ ಸಿಗರೇಟಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಲೆಂದು ಬೆಂಕಿ ಕಡ್ಡಿಯನ್ನು ಗೀರಿದ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಪೊಲೀಸನಿಗೆ ಆ ನಿಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮುಖ ಅಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬೆಂಕಿ ಕಡ್ಡಿಯ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಆ ನಿಂತ ಮನುಷ್ಯನ - ಅಗಲವಾದ ಹಾಗೂ ಚೌಕವಾದ ಮುಖವನ್ನೂ, ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೂ ಹಾಗೂ ಬಲಹುಬ್ಬಿನ ಮೇಲೊಂದು ಗಾಯವನ್ನೂ ಆ ಅಧಿಕಾರಿ ಕಂಡುಕೊಂಡ. ಅಲ್ಲದೇ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಂದು ವಜ್ರದ ಸರವನ್ನೂ ಧರಿಸಿದ್ದ.

ನಿಂತ ಮನುಷ್ಯ ಮುಂದುವರೆಸಿದ. " ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಇದೇ ರಾತ್ರಿ, ನಾನೂ ನನ್ನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಗೆಳೆಯ ಜಿಮ್ಮಿ ವೇಲ್ಸ್ ಇಬ್ಬರೂ ಇದೇ ’ಬಿಗ್ ಜೋ ಬ್ರಾಡೀಸ್’ ಹೊಟೇಲಿನಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡಿದ್ದೆವು. ಈ ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ನೇಹಿತ ಆತ. ನಾನೂ ಮತ್ತು ಜಿಮ್ಮಿ ಇಬ್ಬರೂ ಇದೇ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ನಗರದಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣತಮ್ಮಂದಿರಂತೆ ಬೆಳೆದವು. ಆಗ ನನಗೆ 18 ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯ. ಆತನಿಗೆ 20 ವರ್ಷವಾಗಿತ್ತು. ಆ ರಾತ್ರಿಯ ಊಟದ ನಂತರ ನಾನು ನನ್ನ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಅರಸಿಕೊಂಡು ಪಶ್ಚಿಮದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟೆ. ಆದರೆ ಜಿಮ್ಮಿ ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದಿರಬಹುದು. ಆತ ಈ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ನಗರ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಬದುಕಲು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಜಾಗವೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದ. ಇರಲಿ ಬಿಡಿ. ಆ ರಾತ್ರಿ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಒಂದು ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆವು. ಏನೆಂದರೆ ’20 ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಸರಿಯಾಗಿ,ನಾವು ಹೇಗೇ ಇರಲಿ-ಎಲ್ಲೇ ಇರಲಿ, ಇದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಇದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಮತ್ತೆ ಪರಸ್ಪರ ಭೇಟಿಯಾಗಬೇಕೆಂದು."

"ಇದು ಬಹಳ ಆಷ್ಚರ್ಯದ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ....ನೀವಿಬ್ಬರೂ ಬೇರೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಪರಸ್ಪರ ಪತ್ರವ್ಯವಹಾರ ನಡೆಸಲಿಲ್ಲವೇ?..." ಕೇಳಿದ ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ.

"ಹೂಂ..ಹೌದು..ಎಲ್ಲೋ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಪತ್ರಗಳ ಮುಖಾಂತರ ನಾವು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಧಿಸಿದ್ದೆವು. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಅದರ ಕೊಂಡಿಯೂ ತಪ್ಪಿ ಹೋಯಿತು. ಆದರೆ ನೀವು ಏನೇ ಹೇಳಿ,ಪಷ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಸುಂದರವಾದ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದೆ.ಇರಲಿ....ಆದರೆ ಇಂದು ಜಿಮ್ಮಿ ನನ್ನನ್ನು ಭೇಟಿ ಆಗೇ ಆಗ್ತಾನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಆತ ಸತ್ಯವಂತನಾಗಿದ್ದ. ಕೊಟ್ಟ ಮಾತಿಗೆ ಎಂದೂ ತಪ್ಪಿದವನಲ್ಲ. ಆತ ನನ್ನನ್ನು ಮರೆಯಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಈ ಕ್ಷಣ, ಈ ಅಂಗಡಿಯ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಲ್ಲಲು ನಾನು ಸಾವಿರಾರು ಮೈಲಿ ದೂರದಿಂದ ಬಂದಿರುವೆ..."

ತನ್ನ ಗೆಳೆಯನಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದ ಆ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಕಿಸೆಯಿಂದ ಸುಂದರವಾದ ಕೈಗಡಿಯಾರವೊಂದನ್ನು ತೆಗೆದ. ಅದರಲ್ಲಿನ ಚುಕ್ಕೆಗಳು ವಜ್ರದ ಹರಳುಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ ಆ ಗಡಿಯಾರ ಕಣ್ಣನ್ನು ಕುಕ್ಕುವಂತಿತ್ತು...
"ಹತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ಕೇವಲ 3 ನಿಮಿಷಗಳಿವೆ. ಇದೇ ಹತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ನಾನೂ ಮತ್ತು ಜಿಮ್ಮಿಯೂ ಆ ಹೊಟೇಲಿನ ಬಾಗಿಲಿಂದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟೆವು." ಆತ ಹೇಳಿದ.

"ನೀವು ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸುಖವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ..."

"ಹೌದು ಹೌದು...ಆದರೆ ಜಿಮ್ಮಿ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸವನ್ನೇ ಮಾಡಿದ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಜಿಮ್ಮಿ ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯವನೋ ಅಷ್ಟೇ ಒಂದು ಥರಹದ ನಿಧಾನದ ಮನುಷ್ಯ. ನಾನು ಈ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಏರಬೇಕಾದರೆ ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟೆ...ಎಷ್ಟು ಜನರ ಜೊತೆ ಹೋರಾಡಿದೆ...ಹೇಳತೀರದು...ಜಿಮ್ಮಿಗಂತೂ ಇಂಥಹ ಸ್ಥಿತಿ ಖಡ್ಗದ ಓರೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತಷ್ಟು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು...."

ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ ತನ್ನ ಲಾಠಿಯನ್ನು ಆಚೀಚೆ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾ, ಒಂದೆರಡು ಹೆಜ್ಜೆಯನಿಟ್ಟು ಹೇಳಿದ.
"ನಾನಿನ್ನು ಹೊರಡುವೆ.ನಿಮ್ಮ ಗೆಳೆಯ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಆಸೆಯನ್ನು ಹಾಗೇ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ...ನಾನಿನ್ನು ಬರಲೇ..?"

ಆತ ಉತ್ತರಿಸಿದ."ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಬರಲಾರ ಎಂದೂ ನಾ ಹೇಳಲಾರೆ. ನಾನು ಇನ್ನೂ ಅರ್ಧಗಂಟೆಯ ಸಮಯವನ್ನು ಆತನಿಗೆ ಕೊಡುವೆ. ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಜಿಮ್ಮಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬದುಕಿದ್ದಾನೆ ಎಂದರೆ,ಆತ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತಾನೆ"

"ಗುಡ್ ನೈಟ್" ಹೇಳಿದ ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ ಹಾಗೇ ತನ್ನ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಹೊರಟ.
* * *

ಹಿತಕರವಾದ ತಂಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗಲೇ ಸ್ವಲ್ಪ ತುಂತುರು ಹನಿಗಳೂ ಸುರಿದಿದ್ದವು. ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟೇ ದಾರಿಹೋಕರು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಬ್ಬಿಣದ ಅಂಗಡಿಯ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಓರೆಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರತೀ ದಾರಿಹೋಕರಲ್ಲೂ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯನನ್ನೇ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ, ಅಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದಾಗ ಬೇಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋದ ಆ ಬೀದಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಜೀವನದ ಗೆಳೆಯ ಜಿಮ್ಮಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಆತ ವಿಫಲನಾದ. ಇನ್ನೊಂದು ಸಿಗರೇಟು ಹಚ್ಚಿದ...ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದೇ ಸಾವಿರಾರು ಮೈಲಿ ದೂರದಿಂದ ಬಂದ ಆತ ಮೂಕನಾಗಿ ಆ ಬೀದಿಯ ಈ ತುದಿಯಿಂದ ಆ ತುದಿಯವರೆಗೂ ನಿರೀಕ್ಷಕನಾಗಿ, ಕಾತರತೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಸುಮಾರು 20 ನಿಮಿಷಗಳ ಬಳಿಕ ಆ ನಿರ್ಜನ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಎತ್ತರದ ಮನುಷ್ಯ ಬಂದ. ಆತ ಒಂದು ಉದ್ದವಾದ ಕೋಟನ್ನೂ ಧರಿಸಿದ್ದ. ಆ ಕೋಟಿನ ಕಾಲರ್ ಆತನೆರಡೂ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದ್ದವು. ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಬಂದ ಆತ ನೇರವಾಗಿ ಕಬ್ಬಿಣದ ಅಂಗಡಿಯ ಬಾಗಿಲಿಗೇ ಹೋದ.

"ಬಾಬ್ ಎಂದರೆ ನೀವೇನಾ......?"...ಸಂಶಯದಿಂದ ಕೇಳಿತು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ.

"ಅಂದರೆ ನೀನು ಜಿಮ್ಮಿ ವೆಲ್ಸ್ ನೆ...?"...ಓರೆಯಾಗಿ ನಿಂತ ಮನುಷ್ಯ ತಡೆಯಲಾರದೇ ಕಿರುಚಿದ.

"ಅಬ್ಬಾ..." ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹಾಗೆಂದು ಅದ್ಗರಿಸಿತು.

ಅದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಆ ನಿಂತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ...ಬಾಬ್..ಓಡೋಡಿ ಬಂದು ಆ ಎತ್ತರದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡ. ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಆನಂದಭಾಷ್ಪದ ಸುರಿಮಳೆಯಾಯಿತು.

ಈಗ ಬಂದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೇಳತೊಡಗಿದ. "ಬಾಬ್, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕಂಡೇ ಕಾಣುವೆ ಎಂದು ಭರವಸೆಯಿತ್ತು.ದೈವಲೀಲೆ.ಇರಲಿ:ಇರಲಿ..ಇರಲಿ...ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳು ಎಷ್ಟು ಸುಧೀರ್ಘ ಅಲ್ಲವೇ?..ಆ ಹಳೇ ಹೊಟೇಲ್ ಅಂತೂ ಈಗ ಇಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ.ಬಾಬ್ ಅಂದಿನಂತೆ ಇಂದೂ ಒಂದು ಊಟ ಮಾಡೋಣ. ಅಡ್ಡಿ ಇಲ್ಲ ತಾನೇ?...ಬಾಬ್ ನೀನು ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ಹೋದ ಮೇಲೇ ಹೇಗೆ ಬದುಕಿದೆ?"

ಬಾಬ್ ಹೇಳಿದ. "ಹುಂ ..ಅದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿತು. ನಾನು ಏನೆಲ್ಲ ಬಯಸಿದೆನೊ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ. ಆದರೆ ನೀನು ತುಂಬಾ ಬದಲಾದೆ. ಈ 20 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನೀನು ತುಂಬಾ ಎತ್ತರವಾದೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ"

"ಓ ಅದಾ..ಇಲ್ಲವಲ್ಲಾ...ನಾನು ನನ್ನ ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಎತ್ತರವಿದ್ದೆನೋ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ ಎತ್ತರವಾದೆ ಅಷ್ಟೇ..."

"ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ನಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀಯಾ ಜಿಮ್ಮಿ...?"

"ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಇದ್ದೇನೆ. ನಗರ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇನೆ. ಬಾ ಬಾಬ್. ನನಗೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಜಾಗ ಗೊತ್ತಿದೆ.ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತು ನಮ್ಮ ಸಾಧನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡೋಣವಂತೆ..."

ಎರಡೂ ಗೆಳೆಯರು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಡೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಾತ ಪಶ್ಚಿಮದಿಂದ ಬಂದವನು.ತನ್ನ ಸಾಧನೆಗಳಿಂದ ಕೊಬ್ಬಿ ತಾನೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೊದಲು ಹೇಳತೊಡಗಿದ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಸುಮ್ಮನೇ ತನ್ನ ಕೋಟಿನಲ್ಲಿ ಕೈಹಾಕಿಕೊಂಡು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾ ನಡೆದ.

ಅವರು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಔಷಧಿಯ ಅಂಗಡಿ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಬೆಳಕೂ ರಸ್ತೆಯವರೆಗೂ ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿತ್ತು.ಆ ಬೆಳಕಿನ ಆವರಣವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಕೂಡಲೇ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಮುಖಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ನೋಡಿಕೊಂಡರು.ಆದರೆ ಪಶ್ಚಿಮದಿಂದ ಬಂದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕೂಡಲೆ ಕೋಟ್ ಧರಿಸಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹೆಗಲಿನಿಂದ ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ತೆಗೆಯುತ್ತಾ ಕಿರುಚಿದ......
"ನೀನು ಜಿಮ್ಮಿ ವೆಲ್ಸ್ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲಾ....20 ವರ್ಷಗಳು ಸುಧೀರ್ಘ ಹೌದು. ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಉದ್ದವಾದ ಮೂಗನ್ನು ಗಿಡ್ಡದಾಗಿ ಮಾಡುವಷ್ಟು ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ.....!!!!"

ಆದರೆ ಆ ಕೋಟಿನ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೇಳಿತು. "ಆದರೆ ಅದೇ 20 ವರ್ಷ ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯವನನ್ನು ಕೆಟ್ಟವನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬಹುದಲ್ಲವೇ!!
ನೀನು ಈಗಾಗಲೇ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನನ್ನಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗಿದ್ದೀಯಾ...ಏ ಹುಚ್ಚ ಬಾಬ್....ಚಿಕಾಗೋ ಪೋಲೀಸರು ನೀನು ಅವರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡೆ ಎಂದೇ ತಿಳಿದಿದ್ದರು.....!! ಆದರೆ ನಾವು ನಿನ್ನಿಂದ ಮೋಸಹೋಗಲಿಲ್ಲ...ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಆಟವನ್ನು ಆಡಿದೆವು...ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನವಂತೂ ಮಾಡಲಾರೆ ತಾನೇ....? ...ಅದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು. ನಾವೂ ಸ್ಟೇಶನ್ನಿಗೆ ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ನಿನಗೊಂದು ಕಾಗದ ಕೊಡಬೇಕಾಗಿದೆ......" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಂದು ಕಾಗದವನ್ನು ಬಾಬ್ ನ ಕೈಗಿತ್ತಿತು.
ಅದನ್ನು ಓದಿ ಮುಗಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಾಬ್ ನ ಕೈಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು...ದೃಷ್ಟಿ ಮಂಜಾಗಿತ್ತು...ಮುಖ ಬಿಳುಚಿತ್ತು....ಆತ ನಿಸ್ಸಹಾಯಕನಾಗಿದ್ದ....ಅದರಲ್ಲಿ,

"ಬಾಬ್,
ನಾನು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಒಪ್ಪಂದದಂತೆ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿದ್ದೆ. ನೀನು ಸಿಗರೇಟು ಹಚ್ಚಲು ಕಡ್ಡಿಯನ್ನು ಗೀರಿದಾಗ ಸರಿಯಾಗಿ ನಿನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಕಂಡೆ.ಹಾಗೇ ನಿನ್ನ ಮುಖ ಚಿಕಾಗೋ ಪೋಲೀಸರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದೆ ಎಂದೂ ತಿಳಿದೆ. ಆದರೆ ಗೆಳೆಯಾ ನಿನ್ನನ್ನು ಬಂಧಿಸುವುದು ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಪೋಲೀಸಿನವನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದೆ.
- ಇಂತಿ ಜಿಮ್ಮಿ "

ಬೆಟ್ಟದ ಜೀವ

2008-04-04T04:15:00.000-07:00

ಬೆಟ್ಟದ ಜೀವ...
ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಓದಿರಬಹುದಾದ ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತರ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು.

ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯದ ಕುಮಾರ ಪರ್ವತದ ಬಳಿ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಆಗಿ ಕಾರಂತರು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ ಒಬ್ಬ ಮಹನೀಯರ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ದೂರದ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ, ಮನುಷ್ಯರ ಓಡಾಟವೇ ಇರದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ತೋಟವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಗೋಪಾಲಯ್ಯನವರನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿ ಅಲ್ಲೇ ಒಂದು ವಾರದವರೆಗೆ ತಂಗುತ್ತಾರೆ. ಪೇಟೆಯ ಜೀವನ ಹಾಗೂ ನಿಸರ್ಗದ ಜೊತೆಗಿನ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಕಾರಂತರು ಇಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ.ಇದನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಾವು ಕುಮಾರಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಚಾರಣಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿನ ಭಟ್ಟರ( ಇವರು ಕುಮಾರ ಪರ್ವತದ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಬೇಸಾಯವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!!!) ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಮಗಾದ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಕಾರಂತರ ಅನುಭವಗಳಿಗೆ ತಾಳೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ:-).
ನಮ್ಮ ನಾಗರೀಕತೆಯಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರೀ ಬದಲಾವಣೆಗಳಾಗಿವೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಹೊಸ ಹೊಸ ಜೀವನ ಶೈಲಿಗಳಿಗೆ ಮಾರುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ...ದಿನದಿನಕ್ಕೂ.. ಯಾರಾದರೂ ಬಸ್ಸೇ ಬರಲಾಗದ, ಸೈಕಲ್ಲನ್ನೂ ತುಳಿಯಲಾಗದ, ಜನ ಸಂಚಾರವೇ ಇರದ, ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಬೆದರಿಕೆಯಡಿ, ’ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೊಂದು ಮನೆಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಇರು’ ಎಂದರೆ ಕೋಟಿ ಕೊಟ್ಟರೂ ಹೋಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ನಾವೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ..?..

ಆದರೂ ಕಾರಂತರು ಹೋದಾಗ ಇದ್ದ ಭಟ್ಟರೂ ಹಾಗೂ ಈಗ ಕುಮಾರ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಭಟ್ಟರಂತವರು ಕೋಟಿಗೊಬ್ಬರು. ಎಲ್ಲರಂತೆ ಜೀವಿಸುವ ಅವಕಾಶವಿದ್ದೂ ನಿಸರ್ಗದ ನಿಕಟತೆಯನ್ನೇ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡವರು. ಆನೆಗಳು ತೋಟಕ್ಕೆ ಧಾಳಿಯಿಟ್ಟರೆ ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ವರ್ಷಾನುಗಟ್ಟಳೆ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಬೆಳೆದ ಬೆಳೆಯ ನಾಶ, ಹುಲಿ ಬಂದು ಮನೆಯ ಜಾನುವಾರುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ದರೆ ಅದು ಹುಲಿಯ ಪಾಲು..ಬೇಸಾಯಕ್ಕೆ ಸಿಗದ ಆಳುಕಾಳುಗಳು..ಯಾವತ್ತಲೂ ಆವರಿಸಿರುವ ಮೋಡದ ವಾತಾವರಣದಿಂದ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಬರುವ ಛಳಿಯ ಜ್ವರ..ಒಮ್ಮೆ ಪೇಟೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದರೆ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಸಮಯ...ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಅನೇಕ ತೊಡಕುಗಳು.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟ ಕಾರ್ಪಣ್ಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮೀರಿ ಇವರು ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಬೆಟ್ಟಗುಡ್ಡಗಳಿಗಿಂತ ಸುಂದರವಾದುದನ್ನು ಬೇರೆಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ..ನಮಗೆ ಏನಾದರೊಂದು ಬೇಕು. ರಾಜಕೀಯವೋ, ಜಾತಿಯೋ, ಧರ್ಮವೋ, ಪಂಥವೋ, ದೇಶವೋ, ನಮ್ಮ ಆದರ್ಶಗಳೋ...ಏನಾದರೊಂದು...ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಸದಾ ತುಡಿಯುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಅದಕ್ಕೇ ನಮಗೆ ಗೋಪಾಲಯ್ಯನವರಂತೆ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿಯೂ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಜೊತೆ ಬದುಕಲು ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಬಿಡಬೇಕೆನೋ...ಯಾಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಸಾಕಿದ ಈ ಭೂಮಿ, ಈ ನೀರು, ಈ ಆಕಾಶ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಇದಾವುದರ ಪರಿವೆಯಿಲ್ಲ...ಅದು ಕೇವಲ ಮಾನವತೆಯನ್ನು ಬೇಡುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ... ಅಂಥ ಬದುಕನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಮಾನವನ ಸಂತೋಷ-ನೆಮ್ಮದಿಗಳು, ನಮ್ಮ ಸಾಧನೆಯ-ಛಲದ ಮನುಷ್ಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ದಕ್ಕುವದು ಬಹಳ ಕಠಿಣವೆಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ.

ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರಲ್ಲಿನ ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರ, ಅವರ ಅಮಾಯಕತೆ, ಎಂದಿಗೂ ಮುಪ್ಪಡರದ ಸುಂದರ ಮನಸ್ಸು, ಎಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಿಸರ್ಗದ ಜೊತೆಗಿನ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧ ಹಾಗೂ ನಿಸರ್ಗದ ಜೊತೆಗಿನ ಸಹಬಾಳ್ವೆ...ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳು ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದವು. ಅದನ್ನು ಕಾರಂತರು ಬಹಳ ಒತ್ತಿ ಒತ್ತಿ ನಮಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಜೀವನ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಪುನರಾಮರ್ಶಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

"ಬೆಟ್ಟದ ಜೀವ"ದಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಜೀವನದ ಇನ್ನೊಂದು ಮಗ್ಗುಲನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು...

ಕಾರಂತರ "ಬೆಟ್ಟದ ಜೀವ"ವನ್ನು ಓದಿ...ತಪ್ಪದೇ...

ಮಲೆನಾಡಿನ ಕಂಪು

2007-12-18T23:48:00.001-08:00

ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಾನ್ಸೂನ್ ಮಳೆಯ ಅರ್ಭಟದ ಭೀಕರತೆ ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದವರಿಗಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು.
ಸುತ್ತಲೂ ಕರಿಯ ಕಗ್ಗತ್ತಲ ಕಾಡು. ಕಪ್ಪಾದ ಮೋಡ ಆಗಸವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿದರೆ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ತಿರುಗಿ ಕಾಣಲು ೩ ರಿಂದ ೪ ತಿಂಗಳೇ ಕಾಯಬೇಕು. ಮಳೆಯ ಆರ್ಭಟಕ್ಕೆ ಮೇಲ್ಮಣ್ಣನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಕೆಂಪಾಗಿ ರಭಸದಿಂದ ಹರಿಯುವ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ತೊರೆಗಳು. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮತ್ತಿಮರ,ಕೌಲುಮರಗಳ ಮೇಲೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಮರಕೆಸು. ಮಳೆಗಾಲದ್ದೇ ಆದ ಹೂಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯ ಹೂದೋಟಗಳು...
ಸರಿಯಾದ ಕಾಲುವೆಗಳಿಲ್ಲದೇ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ನೀರು ಹರಿಹರಿದು ಕೊರಕಲು-ಮುರುಕಲು ರಸ್ತೆಗಳು.ರಸ್ತೆಯ ಮಣ್ಣು ನೀರಿಂದ ಬರುವ ಜಂಗನ್ನು ತಡೆಯಲು ಎಲ್ಲರ ವಾಹನಗಳ ಚಕ್ರಕ್ಕೆ ಬಡಿದ ಹಳದಿ ಪೇಂಟು. ಇನ್ನು ಕೆಲಸದವರಂತೂ ಕಂಬಳಿಯ ಕೊಪ್ಪೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಬೆನ್ನಿಗೆ ಹೊದ್ದು ಗದ್ದೆಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೊರಡುತ್ತಾರೆ.
ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬದುಕುವ ಉಂಬಳಗಳ ಕಾಟ. ಮನೆಯ ಅಂಗಳವಂತೂ ಕುರ್ಲಿ, ಚ್ವಾರಟೆ ಹುಳ, ನಂಜುಳೆ (ಎರೆಹುಳು) ಗಳ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ.. ಪರ್ಸು ಮತ್ತು ಅವನ ಕಡೆಯವರು ಕುರ್ಲಿಯ ಚಟ್ನಿ ಮತ್ತು ಸಾರು ಬಹಳ ರುಚಿ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ..!!!
ಗದ್ದೆಯನ್ನು ಉಳಲು ವರ್ಷದಂತೆ ಜೋರು ತಯಾರಿ. ಹಾಳಾಗಿರುವ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಟರ್ ನ ರಿಪೇರಿ, ಉತ್ತ ಗದ್ದೆಯ ನೆಲವನ್ನು ಸಮಾನಾಂತರ ಮಾಡಲು ಬಳಸುವ ಎತ್ತುಗಳಿಗೆ ಭರ್ಜರಿ ಊಟ. ಭತ್ತವನ್ನು ಬಿತ್ತಲು ಬಳಸುವ ಒಳ್ಳೇ ಜಾತಿಯ ಭತ್ತದ ಬೀಜದ ಹುಡುಕಾಟ.

more to follow in coming days....

ಬೆಂಗಳೂರ್......ಡ್....

2007-12-18T23:43:00.000-08:00

BANGALORED ::
It refers to people who have been laid off from a multinational because their job has been moved to India — a business practice designed to save money that is arousing passions in some countries, especially Britain and the United States.
-- from worldwidewords.com.

ಈ ಶಬ್ದಕ್ಕೂ ಮಳಲಗಾಂವಿಗೂ ಎಲ್ಲಿಂದೆಲ್ಲಿಯ ಸಂಬಂಧ ಎನ್ನುತ್ತೀರಾ? ......ನಿಮಗೆ ನಗು ಬರಬಹುದು...
ಹೌದು. ನಮ್ಮೂರಲ್ಲೂ, ಸುತ್ತಲಿನ ತಾಲೂಕುಗಳಲ್ಲೂ ತುಂಬಾ ಜನ "Bangalore-d" ಆದವರಿದ್ದಾರೆ....!!! ಅನೇಕ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ... ಅದರಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಕೃಷಿಕ ಹುಡುಗರು ೩೫ - ೪೦ ವಯಸ್ಸಾದರೂ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳಾಗಿ ಜೀವನ ಸವೆಸುತ್ತಿದ್ದರೆ
ಅದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮೂರಿನ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ "Bangalore" ಮೋಹವೇ ಕಾರಣ......!!! :-) ( ) ಹಾಗಾಗಿ ಆ ನತದೃಷ್ಟರೆಲ್ಲರೂ "Bangalore-d"...!!!
ಇನ್ನೂ ಅನೇಕರು ಈ ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಮನೆ ಮಾಡಿ ತಳವೂರಿದಾಗ, ತೋಟ-ಗದ್ದೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವರ ಹಿರಿಯರು
ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ "Bangalore-d" ಆದರು..!!!
ಇನ್ನು ಮಜವೆಂದರೆ, ಅನೇಕರು ನಮ್ಮೂರಿನ ಪೇಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಲ್ಯಾಪ್-ಟಾಪ್ ಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅಡ್ಡಾಡುವುದು, ಇನ್ನೂ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರುಚಿಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯ ಜನಕ್ಕೆ ತೋರುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ!. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ, ವಿಷಾದ ,ದು:ಖ ಪಡುವ ಎಲ್ಲ ಜನರೂ "Bangalore-d"!!!.
ಮೊನ್ನೆ ಒಬ್ಬ ಮಾಣಿ ನಮ್ಮೂರಿನ ಯಕ್ಷಗಾನಕ್ಕೆ ಲ್ಯಾಪ್-ಟಾಪ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ..... ಆತ ನಿಜವಾಗಿಯೂ
"....-d"..!!!

ಹಾಗೇ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕರು ದಿನಕಳೆದಂತೆ ಇದರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರಿ.

ಮೊಳಗೊಮ್ಮೆ

2007-12-18T03:03:00.000-08:00

ಅಥವಾ ಮಳಲಗಾಂವ.
ಪೋ: ಹುತ್ಖಂಡ.... ತಾ: ಯಲ್ಲಾಪುರ.....ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆ.....

ಯಲ್ಲಾಪುರದಿಂದ ಹತ್ತು ಕಿಮಿ. ಸಿರಸಿಯ ಕಡೆಗೆ.... ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಗ್ರಾಮ....
ಇಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ಮನೆಗಳಿರಬಹುದೇನೋ... ಏಳನೆ ಇಯತ್ತೆಯವರೆಗಿನ ಒಂದು ಶಾಲೆ....ಅದಕ್ಕೆ ಅರ್ಧಚಂದ್ರಾಕಾರದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಮಾತ್ರ ಕಟ್ಟಿದ ಕಂಪೌಂಡು....ದೂರದ ಪರ್ಸುವಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಕಾಡಿಗೇ ಕೇಳುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಮೊಳಗುತ್ತಿರುವ ಟೇಪ್-ರೆಕಾರ್ಡರ್..

ಬಸ್ಸಿನಿಂದ ಇಳಿದು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಯಂಕಣ್ಣ ... ಜೊತೆಗೇ ಸಿಗುವ ಅವನ ಕವಳದ(ತಾಂಬೂಲ) ಸಂಚಿ.... ಅದರಲ್ಲೂ ಕವಳದ ಸಂಚಿಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಆ ಕಾಚಿನ ಪೌಡರು....ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣು ರಸ್ತೆಯ ಕಾಲಿಗೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕವಳವನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಮೆಲ್ಲುವಾಗ..... ಆಹಾ.....

ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಗೊಳೀಕಾನು.... (ಬಲಕ್ಕೆ ಅಡವಿಯಲ್ಲಿ ಅಡವಿಯಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಿದರೆ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಕಿಮಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಮದೇವತೆ ಹುಲಿಯ ಮೂರ್ತಿ....ಇಲ್ಲಿ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಊರಿನ ಹಾಗೂ ಸುತ್ತಲಿನ ಊರ ಜನರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ತಮ್ಮ ಜಾನುವಾರುಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ದೇವತೆ ಹುಲಿಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ ನಂತರ ಅಲ್ಲೇ ಭಕ್ಷ್ಯ-ಭೋಜ್ಯಗಳನ್ನ ತಯಾರಿಸಿ ಊಟಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ದಟ್ಟ ಗೊಂಡಾರಣ್ಯದೊಳಗೆ ನೀವು ಪಾಯಸವನ್ನು ಗಟಗಟನೇ ಕುಡಿಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ:-)) ನೀವು ಹಾಗೇ ಮೊಳಗೊಮ್ಮೆಯ ಕಡಿಯ ರೋಡಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದಂತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಿಂದೆ ಮರೆಯಾಗುವ ಡಾಂಬರ್ ರೋಡು... ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದಟ್ಟವಾದ ಕರಿಯ ಕಾಡು....ಕಿವಿ ಒಡೆಯುವಂತೆ ಕೂಗಿ ಕೂಗಿ ಪ್ರಾಣ ಬಿಡುವ ಜೀರುಂಡೆಗಳು....

ನಿಶ್ಯಬ್ಢ.....ಎದೆಯ ಬಡಿತ ಕೇಳುವಂತೆ... ಎಲ್ಲೋ ಚುರುಪುರು ಶಬ್ಧ ಮಾಡುವ ಕಾಡಿನ ಕೋಳಿ... ಅಪರೂಪವೆಂಬಂತೆ ಸಿಗುವ ಕಾನುಕುರಿ...ಜಿಂಕೆ... ಎಲ್ಲೋ ದೂರದಲ್ಲಿ ಮರದಿಂದ ಮರಕ್ಕೆ ಜಿಗಿಯುವ ಮಂಗನ ಆಟ... ನಾಕುದಾರಿ ಸಿಕ್ಕಂತೆ ಚಿಗುರಿದ ಅಶೋಕ ಹೂವಿನ ಮರಗಳ ಸಾಲು... ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಬುರ್ರ್..... ಎಂದು ಸೈಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಶರವೇಗದಲ್ಲಿ ಎದುರಿಗೆ ಬರುವ ಪರ್ಸು.....ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲೇ "ಯಾವಾಗಾ ಬಂದ್ರರೋ..." ಎಂದು ದೂರದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಂತೆ ಅವನ ಕೂಗು...

ಬೇಡ್ತಿ ನದಿ ನಮ್ಮೂರಿನಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಕಾಡಲ್ಲಿ ತೆವಳಿ ಮಾಗೋಡು ಜಲಪಾತವಾಗಿ ಧುಮುಕುತ್ತದೆ. ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು
ಚೊಂಬೂ ನೀರು ಸಿಗಲಾರದ ಈ ನದಿಗೆ ಆಣೆಕಟ್ಟು ಕಟ್ಟಿ ಕಾಡನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮುಳುಗಿಸುವ ಸರ್ಕಾರದ ಹೊಂಚು ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ನಿಂತಿದೆ.
ಇದರಿಂದಾಗಿ ಇಲ್ಲಿನ ಎಷ್ಟೋ ಬಡಜೀವಗಳು ಸದ್ಯಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಬದುಕಿವೆ!
ಮಣ್ಕುಳಿ/ನಾಗುಂದ ಹಳ್ಳ ಇಲ್ಲಿನ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ಆಕರ್ಷಣೆ. ಕಾಶ್ಮೀರದ ಯಾವುದೋ ಕಣಿವೆಯಂತಿರುವ ಈ ಮಣ್ಕುಳಿಗೆ ನೀವು ಒಮ್ಮೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡಲೇಬೇಕು. ಜನರಿಗೆ ಹರಕೆ ಒಪ್ಪಿಸಲು ಪಕ್ಕದ ಊರಾದ ಚಂದುಗುಳಿಗೇ ಹೋಗಬೇಕು.

ಆದರೂ ಒಂದು ಕೊನೆಯ ವಿಷಾದದ ಸಂಗತಿ..ಹಳ್ಳಿಯ ಜೀವನವನ್ನು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಬದುಕುವ ಅವಕಾಶವಿದ್ದರೂ ಮಲೆನಾಡಿನ ಜನ ಪೇಟೆಯ ಬದುಕಿಗೆ ಮನಸೋತು ನಗರಗಳ ಕಡೆಗೆ ಓಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಮಹಾನಗರದ ಹುಚ್ಚು ಓಟದ ಬದುಕಿನ ಬೇಗೆಯಲ್ಲಿ ಬೇಸತ್ತಿರುವ ನಮಗೆ ಮೊಳಗೊಮ್ಮೆಯಂಥಹಾ ಒಂದು ಊರು ಕೇವಲ ಕಲ್ಪನೆಯ ಕೂಸಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ...

ಇದು ನಮ್ಮ ಊರು... ಎಷ್ಟು ಅಂತ ಬರೆಯಲಿ...?ಪದಗಳು ಕೊನೆಯಾಗುವ ಹೊತ್ತು...

ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿವರ ಮುಂಬರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ.......

ನಿಂತುಹೋದ ಹೊಳೆ

2007-12-11T19:42:00.000-08:00

ಕಾಳೀ ನದಿ.

ಆಕೆ ಗೋವಾದ ಕುಶಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಪಶ್ಚಿಮ ಘ್ಹಟ್ಟಗಳ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿ ಲತೆಯಾಗಿ ಹರಿದು ಅರಬ್ಬೀ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಸೇರುವ ಬಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ರುದ್ರರಮಣೀಯ. ನದಿಯ ನೀರು ಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದರಿಂದಲೋ ಎನೋ...ಅವಳಿಗೆ ಕಾಳೀ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಜನ.ಆಕೆಯ ದಂಡೆಗಳ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ತಲೆತಲಾಂತರದಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಬೇಸಾಯ ಅಂತಿಮಗೊಳ್ಳುವ ಕಾಲ ಬಂದಿದ್ದು ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಕಾಳೀ ನದಿಯಿಂದ ಉತ್ಪಾದಿಸಬಹುದಾದ ವಿದ್ಯುತ್ ಬಗ್ಗೆ ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿದಾಗ...
ಅಪ್ಪರ್ ಖಾನೇರಿ ಡ್ಯಾಮ್, ಸೂಪಾ ಡ್ಯಾಮ್, ಬೊಮ್ಮನಹಳ್ಳಿ ಪಿಕ್ ಅಪ್ ಡ್ಯಾಮ್ , ನಾಗಝರಿ ಪವರ್ ಹೌಸ್ , ಕೊಡಸಳ್ಳಿ ಡ್ಯಾಮ್, ಕೈಗಾ ಅಣುಸ್ಥಾವರ, ಕದ್ರಾ ಡ್ಯಾಮ್. ಹೀಗೆ ಕಾಳಿಗೆ ಈಗ ಹಲವಾರು ಕಟ್ಟೆಗಳು....
* * *
ಅರ್ಧಚಂದ್ರಾಕಾರದಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬಿರುವ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ತೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಊರು ಕಳಚೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಇನ್ನೂ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಹೋದರೆ ಕಣಿವೆ ಪ್ರದೇಶ,ಅಲ್ಲೊಂದು ಊರು ಕೊಡಸಳ್ಳಿ.ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕಂಡೂ ಕಾಣದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ ನದಿ ಕಾಳಿ, ಅಥವಾ ಅಲ್ಲಿನ ಜನರ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಳೆ ...ಎಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೊಳೆ....

ಕೊಡಸಳ್ಳಿ ಮಲೆನಾಡಿನ ಕಾಡಿನ ಹಂದರದಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಊರು.ಊರಿಗೆ ಬಸ್ಸು ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ದೂರದ ಕಳಚೆಗೆ ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆ. ಅಂದು ನಾನು ಮತ್ತೆ ದೊಸ್ತ ರಘು ಕಳಚೆಯ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿದಾಗಲೇ ಜೀವ ಕೈಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಕಡಿದಾದ ಬೆಟ್ಟಗಳ ನಡುವೆ ಬಸ್ಸು ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ತೋಟಗಳ ನಡುವೆ ಹುದುಗಿದ್ದ ಮನೆಗಳು ಬೆಂಕಿಪೊಟ್ಟಣಗಳಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಳೆ ಮಾತ್ರ " ಹುಯ್ಯೋ " ಅಂತ ಹೊಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.

ಎಂದಿನಂತೆ ಕಳಚೆಗೆ ಬಂದಾಗ ನಮ್ಮ ಭಿಕ್ಷೆ ಗಣಪತಿ ಅಜ್ಜರ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ. ಅಂದು ನಾವು ಬಂದಾಗ ರಾತ್ರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮಾದಜ್ಜಿಯ ಸವಿಸವಿಯಾದ ಊಟವನ್ನು ಸವಿದು ಅಂದು ಎಂದಿನಂತೆ ಬೆಂಕಿಯ ಮುಂದೆ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿದ್ದೆವು. ಗಣಪತಿ ಅಜ್ಜರ ಸಂಚಿಯಿಂದ ಎಂದಿನಂತೆ ಒಂದೊಂದೇ ಕಥೆಗಳು ಹೊರಬರಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದವು. ನಾವು ಕುತೂಹಲ ಉತ್ಸಾಹದೊಂದಿಗೆ ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಬಾಯಿ ತೆರೆದು, ರೆಪ್ಪೆ ಬಡಿಯಲೂ ಆಗದೇ ಅವರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಎಂದೂ ಮುಗಿಯದ ಉತ್ಸಾಹದೊಂದಿಗೆ ಅಜ್ಜರ ಬಾಯಿಂದ ಬರುವ ಆ ಕಥೆಗಳು ನಮ್ಮ ಮನದಿಂದ ಅಳಿಯಬೇಕಾದರೆ ನಾವೇ ಅಳಿಯಬೇಕಷ್ಟೆ...!!! ಅಂದಿನ ರಾತ್ರಿ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಅಜ್ಜರ ಸಂಚಿಯಿಂದ ಕೊಡಸಳ್ಳಿ ಡ್ಯಾಮಿನ ಕಥೆಗಳು ಹೊರಬರತೊಡಗಿದ್ದವು.....
* * *
ಇಂದಿಗೆ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಕಥೆ...ಸರಕಾರದ ಆದೇಶ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿತ್ತು...ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ತೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಳುಕುತ್ತ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದ್ದ ಕಾಳಿಗೆ, ಕೊಡಸಳ್ಳಿಯ ಬಳಿ ಕಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟುವದು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿತ್ತು. ಬಹಳ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಡ್ಯಾಮು ಕಟ್ಟಬೇಕೆಂಬ ಜಾಗಕ್ಕೆ ರಸ್ತೆಯಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಎಂಜಿನಿಯರುಗಳನ್ನು ಮೊದಮೊದಲಿಗೆ ಜನ ಶಿಕಾರಿಗೆ ಬಂದವರಿರಬಹುದೆಂದು ನಂಬಿದ್ದರು!!!.
ಭೂತದಂತಹ ಟ್ರಕ್ಕುಗಳೂ, ಬುಲ್ಡೋಜರುಗಳೂ, ಕ್ರೇನುಗಳೂ ಬಂದವು.ಕಾಳಿಯ ಗರ್ಭದೊಳಗೆ ಕಾಂಕ್ರೀಟು ಏಳತೊಡಗಿತು. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಅರಿವಾದೊಡನೆ ಜನರ ಆಕ್ರೋಶ ಮುಗಿಲಿಗೇರತೊಡಗಿತು.ಪರಿಸರವಾದಿಗಳೊಡನೆ ಜನ ರಸ್ತೆಗಿಳಿದರು. ಊರ ಮುಖಂಡ ಈಶಣ್ಣ ಕೋರ್ಟಿಗೆ ತಳ್ಳಿ ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು.ಕ್ರಾಂತಿಕಾರೀ ಯುವಕರು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಬೆದರಿಕೆಯೊಡ್ಡಿದರು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಾ ತರಹದ ವಿರೋಧಗಳು ಇನ್ನೂ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿ ಹೋದವು. ಹಿನ್ನೀರು ತುಂಬುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಇಂತಿಷ್ಟು ಜಾಗ ಮುಳುಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಎಂಜಿನಿಯರುಗಳು ನಿಖರವಾಗಿ ಬರೆದುಕೊಟ್ಟರು.ಜನರೆಲ್ಲಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವರ ಪುನರ್ವಸತಿ ಜಾಗಗಳಿಗೆ ತೆರಳಬೇಕೆಂದೂ,ಅವರ ಆಸ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಷ್ಟು ಪರಿಹಾರವನ್ನು ನೀಡಲಾಗುವುದೆಂದೂ ನೋಟೀಸುಗಳು ಬಂದವು. ಕಾಳಿಯ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಗರಗಸದ ಶಬ್ದವೇ ಹಕ್ಕಿಯ ಚಿಲಿಪಿಲಿಯಾಯಿತು.ನಾಟಾಗಳನ್ನು ಒಯ್ಯುವ ಲಾರಿಗಳು ರಾಕ್ಷಸರಂತೆ ವಿಜ್ರಂಭಿಸತೊಡಗಿದವು. ಮರಕುಟುಕನ ಬದಲಿಗೆ ಕೊಡಲಿಯ ಏಟುಗಳು 'ಕಟಕ್ ಕಟಕ್' ಎಂದವು. ಹೀಗೇ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು. ಕಟ್ಟೆ ಮೇಲೇರತೊಡಗಿತು.

ಜನರಿಗೆ ಪುನರ್ವಸತಿ ಜಾಗವೆಂದು ತಿಳಿಸಲಾಗಿದ್ದ 'ಬಂಜರು ಭೂಮಿ'ಗೆ ತೆರಳಲು ಕೊನೆಯ ಗಡುವಿನ ದಿನಾಂಕವೂ ನಿಶ್ಚಿತವಾಯಿತು. ಎಲ್ಲರೂ ನಿಸ್ಸಹಾಯಕರಾಗಿದ್ದರು.ತಮ್ಮೆಲ್ಲರ ತಾತ-ಮುತ್ತಾತರ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಉಳಿದು ಬೆಳೆದು ಬಂದಿದ್ದ ತಮ್ಮ ಊರನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಬದುಕುವುದು ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲರ ದೊಡ್ಡ ಚಿಂತೆಯಾಗಿತ್ತು. ತಮಗೇ ವಿಧಿ ಏಕಿಂಥ ಶಿಕ್ಷೆ ಕೊಟ್ಟಿತು ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗದೇ ಜನ ಮೂಕರಾದರು.ಜೀವನದ ಜೀವಂತಿಕೆಯೇ ಹೊರಟುಹೋಯಿತು. ತಾವು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಯಾವುದೋ ಬಂಜರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತಿರಲು ಯಾರಿಗೆ ತಾನೇ ಮನಸ್ಸಾದೀತು......?
* * *
"ಕಿರಿಯ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆ ಕೊಡಸಳ್ಳಿ"-ಶಾಲೆಯ ಘಂಟೆ ಬಾರಿಸಿತ್ತು."ಏ ನಾಣಿ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆ ಮುಳುಗುತ್ತಂತೆ ನಮಗೆ ಇನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ರಜೆಯೇ..." ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ ಓಡಿ ಬಂದ ಮೇಲ್ಮನೆ ರಾಮು. "ಏ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಕೂಗಬೇಡ ಸೋರ್ ಕೇಳಿಸ್ಕೊಂಡ್ರೆ ಲತ್ತೆ ಗ್ಯಾರಂಟಿ" ಎಂದು ಸಣ್ಣ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಉಸುರಿದ ನಾಣಿ. "ಏ ನಮ್ಮನೇಲಿ ಹೇಳಿದ್ರು ಇನ್ನೆರಡು ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆ ಮುಳುಗುತ್ತಂತೆ, ಆ ಡ್ಯಾಮಿನ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚುತ್ತಾರಂತೆ, ಆಗ ಇಲ್ಲೆಲ್ಲ ನೀರು ತುಂಬಿ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯೂ ...." ರಾಮುವಿನ ಮಾತು ನಾಣಿಯ ತಗ್ಗಿದ ತಲೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ನಿಂತಿತು. ಸಂಜೆ ನಾಣಿ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತಲೇ ದುಃಖದಿಂದ ಬಂದ. " ಅಕ್ಕಾ ಅಕ್ಕಾ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆ ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಂತೆ ಏಕಕ್ಕಾ ....?" ಎಂದು ಬಿಕ್ಕುತ್ತಾ ಕೇಳಿದ. "ಅದೆಲ್ಲಾ ನಿಂಗ್ಯಾಕೆ?"..ಅಕ್ಕ ಸಿಡಿಮಿಡಿಯಾಗಿ ಬಯ್ದುಬಿಟ್ಟಳು. ಅಪ್ಪ ಖುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ತೋಟವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಮ್ಮನ ಮುಖ ಪೂರ್ಣ ಬಾಡಿತ್ತು.

ನಾಣಿಗೆ ಇದ್ಯಾವುದೂ ಯಾವಾಗಿನಂತೆ ತೋರಲಿಲ್ಲ. ಡ್ಯಾಮಿನ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚುವದೂ, ಹೊಳೆಯ ನೀರು ನಿಲ್ಲುವದೂ, ನೀರು ಮೇಲೇರುತ್ತಾ ಮೇಲೇರುತ್ತಾ ಊರು ಕೇರಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮುಳುಗಿಸಿಬಿಡುವದೂ, ನಾವೆಲ್ಲಾ ಇಲ್ಲಿಂದ ಮತ್ತೆಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗುವದೂ, ಇದ್ಯಾವದೂ ನಾಣಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ.ಆದರೆ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಶಾಲೆ ಮುಳುಗುವದು ಮಾತ್ರ ಆತನಿಗೆ ಅತೀವ ದುಃಖದ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು. ಶಾಲೆಯ ಜೊತೆಗೆ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ 'ಸೋರ್' ಸಹಾ ಮುಳುಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ನಾಣಿಗೆ ಅತೀವ ದುಃಖವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಶಾಲೆಯ ಪುಸ್ತಕ, ಮಗ್ಗಿಗಳು ತನಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡಲಾರವು ಎಂದು ಅನಿಸಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಖುಷಿಯಾಯಿತಾದರೂ ಆತನಿಗೆ ದುಃಖ ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಏನೂ ಅರ್ಥವಾಗದ ನಾಣಿ ಸುಮ್ಮನೇ ರಾಮುವಿನ ಮನೆಯ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದ.....
* * *
ಈಶಣ್ಣನಿಗೆ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಸುಧಾರಣೆಯ ಹುಚ್ಚು. ಎಲ್ಲರ ಊರುಗಳಂತೆಯೇ ತನ್ನ ಊರಿಗೂ ರಸ್ತೆ,ಕರೆಂಟು,ಬಸ್ಸು,ಶಾಲೆಗಳಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುವ ಮನಸ್ಸು. ಕೊಡಸಳ್ಳಿಗೆ ಸಣ್ಣದೊಂದು ರಸ್ತೆಯಾದರೂ ಬಸ್ಸು ಬರುವಷ್ಟಾಗಲಿಲ್ಲ. ಶಾಲೆ ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಸ್ಯಾಂಕ್ಶನ್ ಆಯಿತು. ಕರೆಂಟಿನ ಕಂಬ ಬಂದರೂ ಕರ್‍ಎಂಟು ಬರಲಿಲ್ಲ.ಆದರೂ ತನ್ನ ತೋಟದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸರಕಾರೀ ಕಛೇರಿಗಳನ್ನು ಅಲೆಯುವದು ಆತನ ಛಲ. ಸರ್ಕಾರದ ಆದೇಶ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿತ್ತು. ಮೊನ್ನೆ "ಕೊನೆಯ ನೋಟೀಸು" ಬಂದಿತ್ತು...ಊರು ಖಾಲಿ ಮಾಡಲು. ಈಶಣ್ಣನಿಗೆ ಆಕಾಶವೇ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕಳಚಿ ಬಿದ್ದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು.ತಾನು ಊರಿನ ಏಳ್ಗೆಗಾಗಿ ಪಟ್ಟ ಕಷ್ಟವೆಲ್ಲಾ ಊರಿನ ಜೊತೆಗೇ ಮುಳುಗುತ್ತದಲ್ಲಾ ಎಂದು ಮನದುಂಬಿ ಮರುಗಿದ.ಈ ಕೊನೆಯ ನೋಟೀಸು ಊರಿನ ಬಗೆಗಿನ ಕೊನೆಯ ಚೂರು ಆಸೆಯನ್ನೂ ಕರಗಿಸಿತ್ತು.ಈಶಣ್ಣ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಖುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಸಿದ. ಆ "ಕೊನೆಯ ನೋಟೀಸು" ಕೈಯಿಂದ ಜಾರಿತು.ದೂರದಲ್ಲಿ ಹೆಬ್ಬಯಕೆಯ ಡ್ಯಾಮು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.ಯಾಕೋ ಈಶಣ್ಣ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮೂಕನಾಗಿಹೋದ....
* * *
ಆದರೆ ಕೂಲಿ ಕೆಲಸದ ಯೆಂಕನಿಗೆ ಇವೆಲ್ಲದರಿಂದ ಗರಬಡಿದಂತಾಗಿತ್ತು.ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯಲಾರದ ಪುನರ್ವಸತಿಯ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ತನಗೇನೂ ಕೆಲಸ ಸಿಗಲಾರದು ಎಂಬುದು ಆತನಿಗೆ ಮನದಟ್ಟಾಗಿತ್ತು.ತನಗಾಗಿ ಇದ್ದ ಗುಡಿಸಿಲಿಗಾಗಿ ಸಿಕ್ಕ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಪರಿಹಾರದ ದುಡ್ಡನ್ನು ಕೈನಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ದಿಕ್ಕುಕಾಣದೇ ನಿಂತಿದ್ದ. ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಲೆಕ್ಕಪತ್ರ,ಕಡತಗಳ ಸಮೇತ ಬಂದರು.ಆಸ್ತಿಪಾಸ್ತಿಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರಧನವನ್ನು ನೀಡುವ ಕೆಲಸ ಶುರುವಾಯಿತು.ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ನಿಜಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಪರಿಹಾರದ ದುಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ದುಡ್ಡನ್ನು ತಮ್ಮ ಎಕೌಂಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಕುಸುಮಾ ಮತ್ತು ಪುಂಡ ರಾಜೇಶನ ಪ್ರೇಮಪ್ರಕರಣ ಇಡೀ ಊರಿಗೇ ತಿಳಿದ ಕುತೂಹಲದ ವಿಷಯ.ಕುಸುಮಾ ಅಚ್ಚೆಮನೆ ಗಜುಭಟ್ಟರ ಒಬ್ಬಳೇ ಮಗಳು.ಹಿತ್ತಲ ಗುಲಾಬಿಯಂತೆ ಬೆಳೆದ ಕುಸುಮಾ ಕಳೆದ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಭಟ್ಟರ ಕೈತಪ್ಪಿದ್ದಳು. ರಾಜು ಕೇವಲ ಪೋಕರಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಭಟ್ಟರಿಗೇನೂ ತೊಂದರೆಯಿರಲಿಲ್ಲ..ಆದರೆ ಆತ ಕಡುಬಡವನೂ ಹೌದು.ಹದಿನೈದು ಎಕರೆ ಒಣ ಭೂಮಿಗೆ ಒಡೆಯನಾದ ಈತ ಓದಿದ್ದು ಕೇವಲ ಎರಡನೇ ಕ್ಲಾಸಿನವರೆಗೆ.ಗಜುಭಟ್ಟರಿಗೆ ಈ ಸಂಬಂಧ ಸುತಾರಾಂ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ.ಆದರೆ ರಾಜು ಎಂದಿಗೂ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಿದವನೇ ಅಲ್ಲ.

ತಮ್ಮ ಎದುರಿಗೇ ತಾವು ಬೆವರು ಸುರಿಸಿದ ಮಣ್ಣಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟುವದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಜನರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಂಬನಿಗಳು ಮೂಡಿದವು.ಇವೆಲ್ಲ ಒಂದು ಹುಚ್ಚು ಕನಸೋ ಅಥವಾ ಕೆಟ್ಟ ಕನಸೋ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ರಾಜುವಿನಂಥಹ ಆಶಾವಾದಿಗಳು ತುಂಬಾ ಜನ ಕೊಡಸಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಾದರು.ಪರಿಹಾರ ಕೊಡುವ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಲಂಚದ ರುಚಿ ತೋರಿ ತನ್ನ ಬರಡು ಜಮೀನಿಗೆ ಹದಿನೈದು ಲಕ್ಷ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ ರಾಜೇಶ ಈಗ ಗಜುಭಟ್ಟರ ಕೈಗೆ ನಿಲುಕುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ,ಆಗಿನಿಂದ ಗಜುಭಟ್ಟರಿಗೆ ರಾಜುವೆಂದರೆ ಅಪಾರ ಗೌರವ. ಅಂದಿನಿಂದ ಕುಸುಮಾ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದಾಳೆ.
* * *
ಏನಕ್ಕೂ ಅಂಜದೇ ಕೆಚ್ಚೆದೆಯಿಂದ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಳಿ ದಾರಿಕಾಣದೇ ನಿಂತು ಇಂದಿಗೆ ಐದು ವರ್ಷಗಳೇ ಸಂದವೇನೋ..... ಇಂದು ಹೊಳೆಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿದ್ದ ಜನ ಅಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಮಲೆನಾಡಿನ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಕಾಡೊಳಗೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಅವರನ್ನು ಪುನರ್ವಸತಿ ಪ್ರದೇಶ ಎಂಬ ಬಂಜರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಲಾಗಿದೆ.ವರ್ತಮಾನದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸಲು ಬಾರದೇ, ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಬದುಕನ್ನು ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬದುಕಬಹುದಿತ್ತೆಂದು ಅವರು ಇಂದು ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮಂಥಹ ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇವರ ಜೀವನದೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕು ನೋಡಿದರೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ಭಾವನೆಗಳ ಕಂದಕದೊಳಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಸರ್ಕಾರದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವದು ವಿದ್ಯುತ್ ಉತ್ಪಾದನೆ ಆಗುತ್ತಿರುವದು ಮಾತ್ರ. ಆದರೆ... ಆದರೆ.... ಊರು ಮುಳುಗುವಾಗ ಏನಕ್ಕೆ ಅಂತ ಅರ್ಥವಾಗದೇ ಕಣ್ತುಂಬ ಅತ್ತ ಪುಟ್ಟ ನಾಣಿಯ ದುಃಖ ನಮಗೆ ನಾಟುವದಿಲ್ಲ.ಊರ ಏಳ್ಗೆಗಾಗಿ ಏನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿ ಅದೇ ಊರು ಮುಳುಗಿದಾಗ ಈಶಣ್ಣನಿಗೆ ಆದ ವೇದನೆ ನಮಗೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ.ಊರು ಮುಳುಗಿದ ನಂತರವೂ ಆ ಘೋರ ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಲಾಗದೇ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿಮಿತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ರಾಮಣ್ಣ ನಮ್ಮ ನೋಟದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಶತಮೂರ್ಖ.ಊರು ಮುಳುಗಡೆ ಆಗುತ್ತಿರುವಾಗ ತನ್ನ ಆಸೆ ಈಡೇರಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕುಸುಮಾ ಹಾಕಿದ ಕೇಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿಯೂ ನಮಗೆ ಜೀವನ ಆಡುವ ಆಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ವಾಗುವದಿಲ್ಲ!. ಊರು ಕೇರಿಗಳ ಜೊತೆ,ಗದ್ದೆ ತೋಟಗಳ ಜೊತೆ, ದೇವಸ್ಥಾನದ ದೇವರುಗಳ ಜೊತೆ,ಮರ-ಗಿಡಗಂಟಿ-ಕಲ್ಲುಮುಳ್ಳುಗಳ ಜೊತೆ,ಜೊತೆಯಾಗಿ ಇಂಥಹ ಭಾವನೆಗಳು ಮುಳುಗಿ ಸುಮಾರು ಐದಾರು ವರ್ಷಗಳೇ ಸಂದುಹೋದವೇನೋ...
* * *
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅಜ್ಜರು, ಮಾದೇವಮ್ಮ, ರಘು, ನಾನು ಎಲ್ಲರೂ ಕೊಡಸಳ್ಳಿಯ ಹಿನ್ನೀರಿನ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದೆವು.ನಾವೆಲ್ಲ ಮೂಕರಾಗಿದ್ದೆವು.ಶಾಂತವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ನೀರಿನ ಕೆಳಗೆ ಒಂದೊಂದೇ ಅವಶೇಷಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ನೀರಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದರೂ ಮರಗಳೆಲ್ಲಾ ಒಣಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು.ರಘು ನಮ್ಮನ್ನೇ ಶಾಂತವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ನೀರಿಗೆ ಠಪ್ ಎಂದು ಹೊಡೆದ.ನೀರಿನ ಆಳದಿಂದ ಎಲ್ಲೋ ಹುದುಗಿದ್ದ ಜನರ ಮೌನ ಆಕ್ರಂದನ ಮೇಲೆದ್ದು ಬಂದು ಎದೆಯನ್ನು ಸೀಳಿದಂತಾಯಿತು. ದೂರದಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಕಲ್ಲಿನ ಕಂಬಗಳು ಬಿದ್ದಿದ್ದವು.ಅವು ಕೊಡಸಳ್ಳಿಯ ಹಳೆಯ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಕಂಬಗಳಾಗಿದ್ದವೆಂದು ಅಜ್ಜರು ಹೇಳಿದರು.ನೀರಿನ ಕೆಳಗೆ ನಾಣಿಯ ಪುಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಮೂಡಿದಂತಾಯಿತು.ಮುರಿದ ಶಾಲೆಯ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ 'ಉದ್ಘಾಟಕರು:-ಈಶಣ್ಣನವರು......' ಎಂದೆಲ್ಲ ಬರೆದಿತ್ತು.ದೂರದ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲೊಂದು ಪ್ರಾಣಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಅದು ನಮ್ಮ ರಾಮಣ್ಣನೇ ಇರಬಹುದೆಂದು ಭಟ್ಟರು ಊಹಿಸಿದರು.ನೀರಿನ ಅಂಚಿಗೆ ಒಂದು ಹೂವಿನ ಗಿಡದಲ್ಲಿ ಸೊಂಪಾಗಿ ಹೂಗಳು ಮೂಡಿದ್ದವು.ನೀರಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ತಲೆಕಡಿದ ಅಡಿಕೆ ಮರಗಳು ಹಾಗೆಯೇ ನಿಂತಿದ್ದವು.ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಯಂಕನ ಬೆವರ ಹನಿಗಳು ಮೂಡಿದಂತಾಯಿತು. ಮನಸ್ಸು ಚೂರಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಡ್ಯಾಮಿನ ಹಿಂದಿನ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಶಕ್ತಿ ನಮಗಿರಲಿಲ್ಲ.ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಕಣ್ಣಿನ ಎರಡೆರಡು ಹನಿ ತೊಟ್ಟು ನೀರು ನಿಂತ ಹೊಳೆಗೆ ಸೇರಿದವು...

ಕಾಲುಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಜ್ಜರ ಮನೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರೂ,ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ನಿಂತು ಹೋದ ಹೊಳೆಯ ಒಳಕ್ಕೆ ಹೊಕ್ಕು ಇನ್ನೂ ಅಡಗಿದ್ದ ಸಾವಿರಾರು ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹೆಕ್ಕಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಡ್ಯಾಮು ಮಾತ್ರ ಅಚಲವಾಗಿ ಗಂಭೀರತೆಯಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು.ನಿಂತ ಹೊಳೆ ನಿಂತೇ ಇತ್ತು.............

--ಎಂ.ಆರ್.